" நிழலின் அருகில் நான் "

ஒரு கடலோர கிராமத்தின் கதை-- நாவல்

2012-01-18T21:59:00.000+05:30

( அலிப் முதல் லாம் மீம் வரை )

இந்த பொங்கலை மிகவும் பயனுள்ளதாக கழித்தேன். மூன்று நாளும் கடலோர கிராமத்தின் கதையோடு கழிந்தது. தலித் இலக்கியம், கரிசல் இலக்கியம் போன்று நெய்தல் வாழ்க்கையை குறிக்கும் நாவல்களும் நம்மில் சேர்ந்துக் கொண்டே இருக்கிறது. கடற்புரத்தில், சிப்பியின் வயிற்றில் முத்து, செம்மீன், ஆழி சூழ் உலகு, கொற்கை, புயலிலே ஒரு தோணி, துறைமுகம், கன்னி அந்த வகையில் ஒரு கடலோர கிராமத்தின் கதையும் சேரும்.

இந்த நாவல் கடற்கரை மக்களைப் பற்றியவை அல்ல. மாறாக கடற்கரை ஒரத்தில் வாழும் ஒரு இஸ்லாமிய வாழ்க்கையை தோப்பில் முகமுது மீரான் கூறியுள்ளார். இஸ்லாமிய வாழ்க்கையைப் பற்றி நான் அதிகம் கேள்விப்பட்டதில்லை. நான் படித்த முதல் இஸ்லாமிய நாவல் சல்மாவின் இரண்டாம் ஜாமங்களின் கதை. அது கூட அந்த அளவுக்கு ஆழமாக பதியவில்லை என்பது கடலோர கிராமத்தின் கதையை படித்தவுடன் தெரிந்தது. இந்நாவலில் உள்ள மனிதர்கள் ரத்தமும் சதையுமாக இயல்பாக நம் முன்னால் நடமாடுகின்றனர்.

நாவலில் ஒரு கெட்டவன் தான் கதாநாயகன். அவனைச்சுற்றியே கதை நடக்கிறது. வடக்கு வீட்டு அகமதுகண்ணு முதலாளி என்பது அவனது பெயர். அவனது முதலாளித்துவம் அந்த கிராமத்தையே அடக்கி இருக்கிறது. கதை ஆரம்பிக்கும்போதே முதல் உலகப்போர் முடிவில் ஆரம்பிப்பதாக கூறி அதன் காலத்தை உணர்த்தாமல் உணர்த்தியிருப்பார் தோப்பில்.
ஊரில் கடல் மட்டுமல்ல, மள மளவென்று ஒடிவரும் ஆறும் ஒரு கதாபாத்திரம். அதன் வர்ணனைகள் ஒவ்வொன்றும் அற்புதம்.

ஊரை அதிகாரம் செலுத்தும் முதலாளி வடக்கு வீட்டு அகமதுகண்ணு, அவரது வேலையாள் அவுக்கார், சிறு வயதிலே விதவையாகி முதலாளி வீட்டிலே வாழும் முதலாளியின் தங்கை பாத்திமா, அவளது மகன் பரீது, பரீதுவின் மேல் உயிரையே வைத்திருக்கும் முதலாளியின் மகள் ஆயிஷா. மேலும் முதலாளியியை தனது வறுமையினுடையே எதிர்க்கும் மஹ்மூது. பள்ளிக்கூட வாத்தியாராக வெளியூரிலிருந்து வரும் மெக்யூப்கான், அவனது மனைவி நூர்ஜகான் , கள்ளிகோட்டையிலிருந்து ஊருக்கு வரும் மதப்போதகர் தங்ஙள், சுக்கு கடை உசேன்பிள்ளை, பள்ளிவாசலின் வேலைக்காரன் அசனார் லெப்பை என நாவலில் குறைந்த கதாபாத்திரங்கள் ஆனாலும் வலுவாக பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
அந்த கிராமம் பழைய மதச்சடங்குகளாலும் மூட நம்பிக்கைகளிலும் ஆற்றில் மூழ்கி கிடக்கும் கூலாங்கல்லைப் போன்று மூழ்கி கிடக்கிறது. அக்கிராமத்திற்கு அரசாங்கம் அமைத்து தரும் பள்ளிக்கூடத்திற்கும் இடம் கொடுக்காமல் பள்ளியையே எதிர்க்கிறார்கள். காரணம் அது காபிர்களின் கூடமாம். காபிர்கள் என்றால் முஸ்லிம் அல்லாதோர். ஆனாலும் துணிந்து பள்ளிக்கு இடம் கொடுக்கும் எழை மஹ்மது நாவலில் உயர்ந்து நிற்கிறான். தனது மகள் திருமணத்திற்காக வைத்திருந்த இடத்தையே பள்ளிக்கூடத்திற்கு கொடுத்துவிட்டு தனது மகள் திருமணம் எப்படியாவது நடக்கும் என்று அலையும் மஹ்மது நம்பிக்கையின் அடையாளம். தோப்பிலின் வர்ண்ணைகள் மிகவும் சிறப்பாக இருக்கும் .
"மேற்கூரையை முட்டி நிற்கும் மூத்த மகள் " என்ற ஒரே வார்த்தையிலே எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிடுவார்.

ஆசிரியராக வந்து அல்லல் படும் மெக்யூப்கான் வாகை சூட வா விமலின் கதாபாத்திரத்தின் மூலம். எந்த பிரச்சினை வந்தாலும், தனது சமுதாயத்தை மாற்ற வேண்டும் என்று சபதம் எடுத்துக்கொண்டு செயல்படும் மெக்யூப்கான் மனதில் நிற்கிறார்.

பரீதுக்கும் ஆயிஷாவுக்கான காதல் தொடர்பான வரியில் இளமை கொட்டும். ஆயிஷாவுக்கு பெரிய செல்வந்தர் மாப்பிளை பார்த்து கட்டிகுடுத்துவிடுவார் முதலாளி. அங்கு மாப்பிளை வீட்டில் நடந்த பிரச்சினையால் அங்கிருந்து தனது வீட்டிலே வந்து இருந்துவிடுவாள் ஆயிஷா.. தனது காதல் பிரிந்து மட்டுமல்லாமல் இப்போது ஆயிஷாவுக்கு வாழாமல் இங்கிருக்கிறாளே என்ற கவலையில் தாடியில் அலைவான் பரீது.
ஒரு நாள் ஆயிஷா அறையில் தனித்திருக்க, பரீது ஆயிஷா அறைக்கு சென்று
" ஆயிஷா...!!" மெல்லிய குரலில்
"யாரு.." அதனினும் மெல்லிய குரலில்
"நாந்தான்.."
இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் முகத்தை நோக்கினர்.
"மச்சான் தாடி எடுக்காதது ஏன்..? " ஆயிஷா மவுனத்தை உடைத்தாள்.
"நீ உன் மாப்ளே வீட்டுக்கு போகாது ஏன்..?"
"அது ஒரு கதை.."
"அந்த தொடர்ச்சியிலே உள்ள கதைதான் இது.."
என ஒவ்வொரு வசனத்திலும் காதலும் அதன் பிரிவின் வலியும் கொப்பளிக்கும்.. ஆயிஷா கதாபாத்திரத்தை நான் ஈரான் திரைப்பட நாயகி Golshifteh Farhani யை உருவகம் செய்துக் கொண்டேன்.

மதப்போதகர் என்ற பெயரில் வந்து அவர் செய்யும் செயல்கள் இஸ்லாம் சமுதாயத்தில் மட்டுமல்ல ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்தில் அவர்கள் செய்யும் சேட்டைகளை அவிழ்த்து காட்டியிருப்பார்.
அகமது கண்ணு முதலாளியின் மிரட்லும், உருட்டலும் பதிவுசெய்யப்பட்ட அதேவேளையில் தன்னை விட்டு எல்லாரும் பிரிந்துசென்று பைத்தியமாகிவிடும் முதலாளியின் வீழ்ச்சியும் எடுத்துகாட்டியிருப்பது நாவலின் இன்னொரு பக்க அடர்த்தி.

நாவலின் வட்டார மொழி இன்னொரு சிறப்பு. தமிழும் மலையாளமும் கலந்த தமிழ். ஐஸ்கீரிமில் தேன் கலந்த மொழி.

இஸ்லாமிய சமூகம் இறுகிப்போன ஒரு சமூகம், அது வெளிக்குத் தெரியாத இருண்ட பகுதிகளைக் கொண்டது எனும் மாயைத் தமிழில் உடைத்தெறிந்த நாவல்.
மொத்தத்தில் நாவல் படித்தவுடன் ஒரு அழகிய ஈரான் திரைப்படம் பார்த்த திருப்தி.

தாமிரபரணி சிரிப்பு--சிறுகதை

2012-01-04T20:05:00.000+05:30

அன்று செல்வி அக்காவை பார்ப்பேன்னு நினைக்கவேயில்லை.
சூரியனும் நிலாவும் முத்தமிட்டுக் கொள்ளும் வேலையில்தான் அம்மா என்னை
மார்க்கெட்டுக்கு அனுப்பினாள். " இங்க இருக்கிற தெற்கு பஜார்ல எத்தனையோ
கடை இருக்கு, அத விட்டுட்டு அவ்வளவு தூரம் போகனுமா.." என்ற
கேள்வியோடுத்தான் சைக்கிளை வெளியே எடுத்து வைத்தேன். வெளி பம்புல தண்ணி
அடிச்சுக் கொண்டிருந்த பார்வதி அக்காவும் " எனக்கு ரெண்டு கூறு காய்கறி
வாங்கிட்டு வந்துருப்பா.." என்று உள்ளேப் போய் பையை எடுத்துக்கொண்டு
பையும் காசையும் நீட்டினாள். எதையும் முகத்தில் காட்ட முடியவில்லை.
சிரித்தப்படியே வாங்கிக்கொண்டேன். சைக்கிளை அழுத்த ஆரம்பித்தேன். பின்
வீலில் காற்று இல்லை. அப்படியே வீட்டில் ஓரம் கட்டிவிட்டு கூடையோடு நடக்க
ஆரம்பித்தேன். கூடையினும் பார்வதி அக்கா கொடுத்த மஞ்சள் பை மடங்கி
கிடந்தது. தெற்குப் பஜார் வரை வந்தேன். கோபால்சாமி கோவில் வழியாக
செல்லாமல் ஆயிரத்தம்மன் கோவில் நடக்க ஆரம்பித்தேன். அதற்கு ஒரு காரணம்
இருந்தது. சுந்தர்ராஜன் டாக்டர் வீட்டு முக்கு தெருவுல ஜெயந்தி வீடு
இருக்கு. ஒரு நப்பாசைக்கு அவள் அங்கு நிற்கமாட்டாளா.! அவள் பெயர் கூட
ஜெயந்திதானா என்று கூட தெரியாது. காண்வெண்ட் ஸ்கூலில் படிக்கிறாள்.
தோழிகள் படை சூழ எங்கள் தெரு வழியாத்தன் போவாள், வருவாள். அடிக்கடி ஒற்றை
கண்ணால் பார்ப்பாள். அவ்வளவுதான் அறிமுகம். அவளின் தரிசனத்திற்காகவே
காலையும், மாலையும் வாசலில் நிற்பேன். தலை குனிந்துதான் போவாள். ஜெயந்தி
வீட்டில் "இங்கு இட்லி, தோசை மாவு கிடைக்கும்" என்று சிலேட்டில்
சாக்பீஸில் எழுதி தொங்க விட்டிருந்தது. கண்டிப்பா அது அவளுடைய
கையெழுத்துதான்.
வயசுப் பொண்ணுக்கென்று உருவான கையெழுத்து..!! மார்க்கெட் தெருவில்
மனிதர்களுடையே மாடுகளும் நடந்துப் போயின. ஜவஹர் மைதானத்தில் ஏதோ
மீட்டிங்க வேலைகள் மும்முரமாக நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. ஒரு
சின்னப்பையன் கீழே போட்ட வெங்காயத்தை பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தான். சின்ன
வெங்காயமோ.. பெரிய வெங்காயமோ..

சின்ன வாசல் வழியா மார்க்கெட் உள்ளே வந்தேன். அப்பத்தான் செல்வி
அக்காவைப் பார்த்தேன். தேங்காய் கடையின் அருகே நிறைவடைந்த கவிதையின்
கடைசி ஆச்சர்யக்குறிப் போல் நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். பார்த்தவுடன்
சந்தோசத்தைவிட பயம்தான் வந்தது. இவ்வளவு நாள் என்னை ஏன் பார்க்க
வரவேவில்லை.. என்று கேட்பாள், திட்டுவாள், அப்புறம் மறந்துவிட்டு
சிரிப்பாள். வாங்கிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தாள். அவள் பின்னாலே சென்றேன்.
எதிர்த்தாப்புல வருகிறவர்களெல்லாம் கூட ஒருமாதிரி பார்த்துட்டுப்
போனார்கள். தன் மேல் எதோ நிழல் படருவதாக அவள் தோல் உணர
திரும்பிப்பார்த்தாள். என்னைப்பார்த்துட்டு புருவத்தை உயர்த்தினாள். அது
கரு வில்லாக வளைந்தது.
"எப்படிடா இருக்க பரணி, ஆளே மாறிட்ட.. மறந்துட்ட.. பெரிய ஆளாயிட்ட.. "
என்று எல்லா வார்த்தையும் ஒரு சேர கேட்டாள். இப்போதுதான் சரியா என்
பார்வை அவள் முகத்தில் படும்படி நின்றாள். தலைமுடியின் நெற்றிப்
பார்டரில் ஒரு பொட்டு இருந்தது. என்ன நினைத்தாளோ புடவை மடிப்பை சரி
செய்துக்கொண்டாள்.
"என்னடா.. ஒன்னும் சொல்ல மாட்டுக்க.." என்று நெட்டினாள்.
"ஆங்க்.. தெரியும்.. நீ திட்டுவேன்னு.. அதான் பயந்துட்டு
வாரேன்..அப்புறம் எப்படி இருக்க.." என்று சொல்லிக்கொண்டே உருளைகிழங்கு
கூறு எடுக்க ஆரம்பித்தேன்.
அக்கா கொஞ்சம் மெழுகியதுப் போல இருந்தாள். முதன்முதலில் பார்த்த அக்கா
மாதிரி இல்லை. இன்றும் ஞாபகம் இருக்கு, அக்கா முதன்முதலில் எந்த
தோற்றத்தில் வந்தாள் என்று.
நான் வீட்டு வாசலில் நின்றுக்கொண்டிருந்தேன். அக்காவுடைய அம்மாவும்
அக்காவும் காம்பவுண்டுக்கு வந்தார்கள்.
"தம்பி, இங்க வீடு காலியா இருக்காமே.. " என்று என்னைப்
பார்த்துக்கேட்டனர். நான் எங்க வீட்டைக்காட்டி அம்மாட்ட கேளுங்கன்னு
சொல்லிட்டு வெளியே போயிட்டேன். உள்ளே வரும்போது காலியாக கிடந்த வீட்டை
அம்மா காட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அக்காவுக்கு வீடு எப்படியோ பிடித்துப்
போனது. அந்த இடத்திலே அட்வான்ஸ் கொடுத்தனர். நாளைக்கு வருவதாக
சொல்லிவிட்டு சென்றனர். சொன்ன மாதிரி வந்தார்கள். சாமான்கள் எதும்
அதிகமாக இல்லை. தள்ளுவண்டியிலே தள்ளிட்டு வந்துவிட்டனர். எடுத்து
வைக்கும் போது அம்மா என்னை அவளுக்கு கூட மாட வேலை செய்யச்சொன்னாள்.

அவங்க கூட சேர்ந்து நானும் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தேன். அக்கா எடுத்தவுடனே
எப்.எம் ரேடியாவை ஒட விட்டாள். அவளுக்கு அது இல்லாமல் இருக்க முடியாதுப்
போல. அடுத்த அடுத்த நாட்களில் ஸ்கூல் போகும் போது சிரிப்பாள். அந்த
சிரிப்பு அவள் முகத்தில் ஒட்டி வைத்ததுப் போல இருக்கும். அவள் என்னிடம்
என் பேரக் கேட்டது கூட கிடையாது.
ஒரு நாள்
" தம்பி.. உன் பேரு என்ன..?" என்றாள்.
" பரணி.. உங்க பேருக்கா..?"
"செல்வி.. நீ அடிக்கடி சீனி வீட்டுக்கு அடிக்கடி வருவல்ல.. உன்ன அங்க
நான் பார்த்திருக்கேன்.."
"ஆமா.. ஆமா.. என் ப்ரெண்டுதான்... நீங்க அங்கத்தான் இருந்தீங்களா..?
"ஆமாபா..பக்கத்து காம்பவுண்டுலதான் குடி இருந்தோம்.." அந்த உரையாடல்களை
முற்றுப் புள்ளி வைக்கிறமாதிரி தோளில் ஒரு பையை மாட்டிக்கொண்டு "சரி
பரணி.. நான் கிளம்புறேன்.." என்று கிளம்பினாள்.
நைட் அம்மாத்தான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள. செல்வி அக்காவுடைய அப்பா
கோவில்பட்டியில வேலை பார்ப்பதாகவும். அக்காவுடைய அம்மா வீட்டு வேலை
பார்க்கிறதையும், அக்காவும் போஸ்ட் ஆபிஸ் தெருவுல உள்ள ஒரு ஜெராக்ஸ்
கடையில் வேலை பார்க்காங்கன்னு.. அன்றிலிருந்த அக்கா பிம்பம் ஒரு
பாவப்பட்டதாக என் மனதில் பதிந்தது.
அக்கா எப்போதும் கறுப்பு பாசி கழுத்தில் போட்டிருப்பாள். அடுத்தடுத்த
பேச்சுகளாலும், சிரிப்புகளாலும் நான் அக்காவுடன் நெருக்கமாகினேன். எங்க
வீட்டுக்குத்தான் டி.வி பார்க்க வருவாள். வந்தாலே ஒரே ரகளைத்தான் எதாவது
வம்பிழுத்துக்கொண்டிருப்பாள். அக்கா வேலை முடித்துவிட்டு ஏழு மணிக்குள்ள
வந்துருவாள். வந்ததும் ஒரு பாத்ரூமுக்கு போய் குளியலைப் போடுவாள்.
பாத்ரூமுக்கு மேல் டாப்பு கிடையாது. எங்களுக்கும் அந்த பாத்ரூமுதான்.
குளித்து முடித்துவிட்டு எங்க வீட்டுக்கு நுழையும் போதே குடிகுரா பவுடர்
வாசனை வீசும். பக்கத்து வீட்டு ராஜ ராம் அண்ணன் அக்காவை அடிக்கடி நோட்டம்
விடுவான்.
"இந்தப் பய அடிக்கடி முறைக்கிறான் பரணி.. கடை பக்கமும் அடிக்கடி
சுத்துதான்.. பார்க்கும் போது அப்படியே கண்ண புடுங்கனும்போல இருக்கு.."
வீட்டுத்திண்ணையில் என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.
அக்கா அடிக்கடி " நீ எங்கே.. நீ எங்கே..பூ வைக்க ஆள் எங்கே.. தாலி கட்ட
கழுத்து அறுக்குதே.. " என்று முணுமுணுப்பாள். என்னைக் கண்டது கப்சிப்
ஆயிருவாள். ஒரு நாள் பழைய போட்டா எடுத்துட்டு வந்தாள். மேரி சார்ஜண்ட்
ஸ்கூல் போட்டா. அதில் அக்கா சுடிதாரில் ஒல்லிக்குச்சியாக இருந்தாள்.
" இங்கையாக்கா... நீங்க படிச்சிங்க.."
"உனக்கு தெரியாதுல.. நாங்க முதல்ல வண்ணார்ப்பேட்டையில்தான் இருந்தோம்.
அங்க வச்சுதான் நான் பிறந்தேன்.. என் முழு என்ன தெரியுமா..?"
"தமிழ்செல்வியா.."
"அட போடா... என் பேரு தாமிர செல்வி.. எங்க அப்பா வச்சாரு.. நம்ம ஆறு ஞாபகமா..!!"
"அட நல்லா இருக்கே.. காப்பர் செல்வி.. சூப்பர் பேரு.. " என்று நான்
நக்கலடிக்க அவள் என் தலையில் கொட்டினாள்.

"ஆற்றுக்குலாம் அடிக்கடி போவியா... " என்றாள்.
"அம்மா அதுலாம் விடாது.. எப்பவாது..ப்ரெண்ட்ஸ் கூட திருட்டுத்தனமா போனாதான்..."
"இந்த வாரம் போமா..?"
"ஆங்.. போவோம்.. எப்ப..?"
"ஞாயிற்றுக்கிழமை..?"
"கண்டிப்பா.. அம்மாட்ட சொல்லிருங்க.."
ஞாயிற்றுக் கிழமையை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தேன். ஒரு வாளி
அழுக்குத்தூணியை எடுத்துக்கொண்டு வாய்க்கால்பாலம் பஸ் ஸ்டாண்டில் பஸ் ஏறி
வண்ணார்பேட்டைப் போய் இறங்கினோம். பேராச்சியம்மன் கோவில் போற வழியில
கேடிஸி பஸ் அடிக்கடி வந்துக்கொண்டிருந்தது. " இங்கத்தான் கேடிஸி டிப்போ
இருக்கு.. இங்க கொஞ்ச நாள் எங்க அப்பா டெம்ரவரியாக வேலை பார்த்தாரு.."
என்று நான் கேட்காமலே சொல்லிக்கொண்டு வந்தாள். அந்த வழியிலே பெரிய ஆல
மரம் ஒன்று இருந்தது. பறவைகள் சத்தம் காதை கிழித்தது. பேராச்சியம்மன்
கோவில் படித்துறைக்கு போகாமல், அதே வழியா நடந்து வட்டப்பாறைக்கு
கூட்டிட்டு வந்தாள். அவள் கையை பிடித்துக்கொண்டு வருவது வானவில்லின் கலரை
கையை விட்டு ஆட்டியதுப் போல் இருந்தது அந்த கணம்.
"பரணி நீ யாரு பின்னாடியும் சுற்றிதுயோ.. " என்று கேட்டு முடிப்பதற்குள்
ஒரு சகதியில் கால் வைத்துவிட்டேன்.
"பொறு பொறு.. ஆத்துல இறங்கி கழுவிக்கலாம்.." என்றபடி ஆற்றுல கால் வைத்து
இறங்கினேன். வட்டப்பாறை ஆற்றுக்கு நடுவுல இருக்கும். கரையில் இருந்து
சட்டையை கையில் தூக்கிட்டு நடந்தேன். அவளும் சுடிதாரை நனைத்தப்படி
வந்தாள். மள மளவென்று வருகிற தண்ணில அப்பப்ப அமலையும் வந்தது.
வட்டப்பாறாய்க்கு தூணி துவைக்க ஆரம்பித்தாள். நான் பக்கத்தில்
உட்கார்ந்திருந்தேன். வெயில் முதுகில் சுள்ளுன்னு அடித்தது. பின்னாடி
திரும்பி ராம் முத்துராம் தியேட்டரின் கோபுரத்தை காண்பித்தாள்.
"சொல்லவே இல்லை.. நான் கேட்ட கேள்விக்கு..?"
"அப்படிலாம் இல்லை.." என்று வழிந்தேன்.
"பொய் சொல்லாத... உன்னையும் அந்த சீனிப் பையனும் அடிக்கடி கான்வெண்ட்
ஸ்கூலு பக்கம் பார்க்கிறதா ஒரு ஆளு சொன்னுச்சு.."
"ஒ.. அதுவா.. அவன் ஒரு பொண்ணு பின்னாடி சுற்றுறான்..அதான்.."
"அதான பார்த்தேன்.. எந்தம்பி நல்ல பையன்லாம்.. " என்று சோப்பு நூரையை
கண்ணத்தில் தடவினாள். நூரையைத்தேய்த்துக் கொண்டே ஆற்றில் இறங்கினேன்.
அக்கா என் சட்டைக்கும் சோப்பு போட்டாள். அந்த நுரையில் என்
மனக்கறையெல்லாம் போயிட்டு.
அக்கா கூட ஆற்றுக்கு போயிட்டு வந்ததை கொஞ்ச நாள் மறக்க முடியவில்லை.
இதுக்குள்ளே என் படிப்புக்கு அம்மா ரொம்ப இருக்கி பிடிக்க
ஆரம்பித்தார்கள். ஆறு மணிக்கெல்லாம் படிக்க ஆரம்பித்துவிட வேண்டும்.
வீட்டுக்குள் இருந்தால் டி.வி தான் பார்க்கத்தான் தோணும், மொட்டை
மாடியில் போய் படி என்று கட்டளை பிறப்பிக்கப்பட்டது. அக்கா வந்து
குளிச்சிட்டு எங்க வீட்டுக்கு டி.வி பார்க்க வரும்போதுதான் வீட்டுக்குள்
வரவேண்டியதாயிருந்தது.
கடைக்கு போயிட்டு வந்துக்கொண்டிருந்தேன். பக்கத்தில் ராஜாராம் அண்ணன்
வந்துக்கொண்டிருந்தான்.
" என்னடே.. ஒரு அக்கா அக்கான்னு அலையுதே.. " என்றான். எனக்கு அவனுக்கு
திருப்பி பதில் சொல்ல விரும்பவில்லை.
"தெரியும் டா.. அவ குளிக்கும்போது.. நீ மேல நின்னு என்ன பண்ணுதன்னு..
எனக்கு தெரியாதுன்னு நினைச்சியா.." என்று சொல்லி முடிக்கவும்
நான் அந்த இடத்தை விட்டு ஒடி வந்துவிட்டேன். மனசு குறுகுறுத்தது. மொட்டை
மாடிக்கு சென்று படிக்கத்தோணவில்லை. அம்மா சத்தம் போடவும் மாடிக்கு
சென்றேன். மனம் கட்டுகடங்காமல் குறுக்கும் நெருக்குமாக
ஒடிக்கொண்டிருந்தது. பாத்ரூம் கதவு திறக்கும் சத்தம். மாடியில் நின்று
எட்டிப்பார்க்க ஆசை வருகிறது. இருந்தாலும் ஏதோ தடுத்தது. ராஜாராம் அண்ணன்
சொன்னது வேற மனசுல கிடந்து ஆசையை கிளப்புது. கொஞ்சம் நடந்து விளிம்புக்கு
வந்தேன். எட்டிப்பார்த்தால் குளிக்கிறது தெரியும். நெஞ்சு திக்
திக்குன்னு அடிக்குது. வேர்த்து வேற கொட்டுது. தண்ணீர் உற்றுகிற சத்தம்
கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. துணிந்து முடிவெடுத்து எட்டிப் பார்த்தேன்.
அக்கா அப்பத்தான் கொண்டியை கழற்றிவிட்டு வெளியே போறாள். ஒரு வினாடி
சப்பென்று ஆகிவிட்டது. ஆனால் மனம் அப்பாடா என்றது.
அடுத்த நாள் முதல் அக்காவைப் பார்க்க பயமாக இருந்தது. அவள் கண்ணில்
படாமல் வெளியே சென்றுவிடுவேன். தீடிரென்று நான் இப்படி ஆனது அக்காவுக்கு
ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது. எங்க வீட்டுக்கு டி.வி பார்க்கவும் வரமாட்டாள்.
அக்கா கடைக்கு ஒரு நாள் ஜெராக்ஸ் எடுக்க போயிருந்தேன்.
" என்னடா.. ரொம்ப ஒவரா பண்ற.. என்னடா பிரச்சினை.." என்றாள் கவலையாக.
அவளது உருக்கம் என்னை உலுக்கியது.

"அப்படிலாம் இல்லக்கா.. " என்று சொல்லிவிட்டு கொஞ்சம் நேரம் அமைதியாக
இருந்தேன். உண்மையை சொல்லிவிடுவனோன்னு பயமாக இருந்தது.
" உஙக கூடவே இருக்கனும் போலவே தோணுது.. அந்த எண்ணத்தை மாற்றதுக்குத்தான்
இப்படி நடந்துக்கிட்டேன்.."
"அதுக்கென்னடா.. இரு.. என் கூடவே எப்போதும் இரு.. அப்புறம் ஒரு
முக்கியமான மேட்டர்.. " அதுக்குள் ஒரு கஸ்டமர் வர எழுந்துப் போனாள்.
திரும்பி வந்து,
" குற்றாலம் போயிருக்கியா..!"
"ம்ம்.. போயிருக்கேன்.."
"இந்த தடவை போவோமா...?"
" எப்போ..." ஆசை பீறிட்டது.
" சொல்லுறேன்.. எங்க ஒனர்தான் டூர் போடுறாரு.. கோபாலசாமிகோவில் தெரு,
தெற்குபஜார் எல்லாம் சேர்த்து இரண்டு பஸ் தேறும்.. எப்படி போலாமா.."
என்று கண் சிமிட்டினாள். அன்றிரவு வேலைக்கு போயிட்டு வவுசி கிரவுண்டுக்கு
போனோம். அங்கு பானி பூரி சாப்பிட்டுவிட்டு வீடு திரும்பினோம். ராமசாமி
கோவில் தெரு வழியா நடந்து வரும்போது நண்பன் சிவா கை காட்டினான்.
அக்காவுக்கு அவனை அறிமுகம் படுத்தினேன். இருவரும் சந்தோசமாக தெருக்களில்
நடந்து வந்துக்கொண்டிருந்தோம்.

****************************
என் நினைவுகளை கலைக்கிறது மாதிரி , அவள் போனை வைத்துவிட்டு என் பக்கம்
திரும்பினாள்.
"சாரிடா.. பரணி.. என் ப்ரண்டு குற்றாலத்தில் இருந்து கால் பண்ணினா..
அதான்... ரொம்ப நேரம் தனியா நடந்துட்ட.. சாரி.. வா.. இங்கத்தான்.. வீடு
போயிரலாம்" என்று அசோக் தியேட்டர் எதிர்த்த தெருவினுள் நடக்க
ஆரம்பித்தோம்.
பாதாளசாக்கடைக்காக தெருவெல்லாம் தோண்டிப்போட்டிருந்தனர். வீடுகளில் லைட்
போட ஆரம்பித்தனர். அவள் செல் மறுபடியும் ஒலிக்க என்னைப்பார்த்து ஒரு
கெஞ்சலுடன் காலை அட்டெண்ட் பண்ணினாள்.
என் நினைவுகள் மறுபடியும் பின்னால் சென்றது.

*****************************

குற்றாலம் டூருக்கு போக அம்மாவுக்கு விருப்பமில்லை. அப்பாவும்
சம்மதிக்கவில்லை. அக்கா எவ்வளவோ பேசிப்பார்த்தும் முடியவில்லை. கிளம்புற
நாள் அன்றைக்கு வீட்டுக்கு வந்தாள்.
"பரணியை டூருக்குத்தான் அனுப்புல.. எங்கூட கோபாலசாமி கோவில் வரைக்காவது
அனுப்புங்க.. பஸ் அங்கத்தான் ஏறனும்.. " என்று அம்மாவிடம் கேட்டுவிட்டு
கூட்டிட்டுப் போனாள்.. அக்கா வீட்டில் சண்டை போட்டுருப்பா போல கொஞ்சம்
அழுத மாதிரி இருந்தாள்.
அவங்க அம்மாவும் தான்.
பஸ்ஸில் ஏறி சீட்டில் பையை வைத்தாள். கீழிறங்கி
" பரணி.. நீ இனிமேல் என்னை பார்க்க மாட்ட.. " குரல் தழுதழுத்தது.
"எதுக்குகா.." என்றேன் பதட்டமாக..
"நானும் எங்க ஒனரும் கல்யாணம் பண்ணிக்க போறோம்.. அதுக்குத்தான் இந்த
குற்றால டூரு.. நீ இருந்தா நல்லா இருக்கும்னு நினைத்தேன்.. அது முடியாமல்
போயிடுச்சு.."
அவள் சொல்ல சொல்ல நான் வாயடைத்து நின்றேன்.. பஸ் புறப்பட தயாராக அக்கா
ஒனர் கடைசியில் வந்தார்.
அந்த அவசரத்திலும்
"இதான் எந்தம்பி.. பரணி.." என்று அறிமுகப்படுத்தினாள். அவரு என் தலையில்
கைவைத்து "மாப்ளே.. பார்க்கலாம்.. வா செல்வி பஸ் கிளம்புது.." என்று
இருவரும் ஏறிக்கொண்டனர். டூர் பஸ் இரண்டும் கிளம்ப அந்த இடம்
வெறுமையானது. அக்காவும் இல்லாமல் என் மனசும் வெறுமையாக இருந்தது.
எப்போதும் கோபாலசாமி கோவிலில் இருந்து பார்த்தால் உச்சினிமகாளி அம்மன்
கோவில் தெரியும். அன்று எனக்கு அது மங்கலாக இருந்தது. சுய நனைவற்று
நடந்து வந்தேன். ஒரு வண்டி குறுக்க வந்து மோதுகிற மாதிரி போனது.

***************

"டேய் பார்த்துடா.. இதான் வீடு.. அதுக்குள்ள வண்டி வருவதுகூட தெரியாமல்
என்ன யோசனை.. வா.. " என்று அவள் வீட்டுக்கு அழைத்து சென்று சேரில் உட்கார
வைத்தாள். தண்ணி வேணும் என்று சைகையில் காட்ட கொண்டு வ்ந்துக்
கொடுத்தாள்.
"அம்மா, அப்பா எப்படி இருக்காங்க..."
"ம்ம்.. நல்லா இருக்காங்க.." என்றேன்.
அந்த தனிமையில் அக்காவுடன் பேசுக்கொண்டிருப்பது எனக்கு என்ன்மோ மாதிரி
இருந்தது. மறுபடியும் அந்த மொட்டை மாடி, பாத்ரூம் ஞாபகம் எல்லாம் வந்தது.
அங்கிருந்து போயிரலாம் என்று முடிவெடுத்து
"பாத்ரூம் எங்க.." என்று வழி கேட்டு சென்று வந்தேன். ஒரு திருப்தியா இருந்தது.
:நான் கிளம்புறேன்.."
"எதுக்குடா. அதுக்குல்ல.."
"இருக்கட்டும்.. பரவாயில்லை.. இங்கத்தான் இருக்க் போற.. அடிக்கடி
வாரேன்.. மறுபடியும் குற்றாலம், பாபநாசம்னு போக மாட்டல்ல.." என்றபடி
வாசலில் இறங்கினேன்.அவள் பல் ஈறு தெரிய சிரித்தாள். நான் திரும்பி
சிரித்தப்படி நடக்க ஆரம்பித்தேன். அக்காவுடைய வீட்டின் பாத்ரூமில் மேல்
டாப்பு இருந்தது. இதை நினைகும் போது மறுபடியும் சிரிப்பு வந்தது.
திரும்பிப்பார்த்தேன்.
வாசலில் நின்று அந்த தாமிரம் சிரித்தப்படியே ஒளிர்ந்துக் கொண்டிந்தது...!!

நன்றிகளுடன்
ஜெபஸ்டின் ரொட்ரிக்ஸ்.பி.

கிறுக்கல்கள்..

2011-12-13T22:01:00.000+05:30

**
அரைமணி நேரம் பேருந்து பயணத்தில் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்து இரண்டு வார்த்தை பேசியவன் கூட இறங்கும் போது போயிட்டு வாரேன்னு சொல்லிட்டுப் போறான்..
ஆனால் ஆன்லைனில் சாட்டிங்கில் வரும் பாழ்ய நண்பர்கள் bye என்று கூட சொல்லாமல் தொடர்பை துண்டித்துவிடுகின்றனர்.

**

கற்பனைகள் அதிகம் வளர்க்காதீர்கள்
அவை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டால்
அடங்குவதும் அடக்குவதும் மிக கடினம்..

**

சும்மா இருக்கும் ஒவ்வொரு கணமும்
எதாவது செய் என்று சொல்கிறது மனம்..

**
ஆழ்ந்த வேலையில் ஈடுபடும் போது
கொஞ்ச ஒய்வு எடுத்துக் கொள் என்கிறது மூளை..

**

கூடுதலா ஒன்று வேண்டுமென்று கூட்டப்பட்டு,
நெருக்கம் பெருக்கலாக நிகழ்த்தப்பட்டு,
விடை தவறானதால்
கழித்து விடப்படுகிறது...!

பெண் சிசுக் கொலை..

**
என்னைப் பார்த்து..,

அவள் முகம் சுழிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும்
என் தற்கொலை முயற்சி நிகழ்கிறது..!

அவள் முகம் மலரும் பொழுதெல்லாம்
என் சொர்க்க வாசல் திறக்கப்படுகிறது..!

**
தலையில் ஈரத்துண்டுடன் ,
ஆறு புள்ளி கோலம் வரைந்துவிட்டு,
விரலால் அளக்கப்பட்ட சாணியில்,
செம்பருத்திப் பூவை நட்டு விட்டு சென்று விட்டாள் அந்த தேவதை..

ஈயும் மொய்க்கிறது.. தேனீயும் மொய்க்கிறது..

**
வேர்களை விட விழுதுகளை பிடித்துக்கொள்ளுங்கள்..
எனெனில்
வேர்கள் உங்களை உருவாக்கியது..
விழுதுகள் நீங்கள் உருவாக்கியவை...!

**
உனக்கு சூரியன் உதிப்பது பிடிக்குமா..? மறைவது பிடிக்குமா..? என்று கேட்கும் நண்பனுக்கு எப்படி புரிய வைப்பேன்.
ஒளியை மறைக்க வரும் இருளை விட, இருளை விலக்க வரும் ஒளியே சிறந்தது என்று...!

**
கடல் அருகிலும் ஒரு இனம் இருக்கு,
மலை அருகிலும் ஒரு இனம் இருக்கு,
அவர்களை கண்டுகிடத்தான் ஆள் இல்லை..!

**

வாசிப்பனுபவம்..

2011-12-13T21:29:00.003+05:30

புத்தக வாசிப்பின் இனிமையை திரு. ராஜீமுருகன் இந்த வார ஆனந்த விகடனில் எழுதிய கட்டுரையைப் படித்துவிட்டு சிலிர்த்துப் போனேன். உண்மையான வாசிப்பனும் அடையும் பேரானாந்தத்தை அவர் எழுதிருப்பார்.

நாம் வாங்க நினைக்கும் புத்தகத்தை தேடி அலைந்து திரிந்து கடைசியில் கண்டடையும் போது எற்படும் மன எழுச்சி சொல்லி மாளாது.
வண்ணநிலவனின் காலம் என்ற நாவல் வாங்க நான் ஒரு வருடம் அலைந்தேன். அதைப் படித்துவிட்டு நெல்லையப்பனாக என்னை உருவகப் படுத்திக்கொண்டு பாளை வீதிகளில் அலைந்தேன்.
அதைப் போல் அவருடைய ரெய்னீஸ் ஐயர் தெரு என்ற நாவலும். முருகன்குறிச்சிப் பகுதியில் அமைந்துள்ள அந்த தெருவை பலமுறை கடந்திருந்தாலும், அந்த நாவல் வாசிப்பிற்கு பிறகு அந்த தெருவில் செல்வதை மிக பெருமையாக கருதிக் கொள்வேன். அந்த தெருவில் உள்ளவர்களுக்கெல்லாம் அந்த தெருவைப் பற்றி ஒரு நாவல் வந்துள்ளது என்று தெரியுமா என்று தெரியவில்லை..!!

கண்மணி குணசேகரனின் நெடுஞ்சாலை என்ற நாவலில் போக்குவரத்து உழியர்கள் படும் வேதனையை அத்தனை அழகாக பதிவு செய்திருப்பார். அதை படித்த பின்னர் டிரைவர், கண்டெக்டர் மேல் மரியாதை கொஞ்சம் கூடியது. ஒரு நாள் இரவுப் பேருந்து பயணத்தில் டிக்கெட் எல்லாம் போட்டு விட்டு சாகவாசமாய் என் அருகில் உட்கார்ந்த அந்த கண்டெக்டரிடம் நெடுஞ்சாலை நாவலைப் பற்றி கூறினேன்.
அவர் மிகவும் ஆர்வமுடன் கேட்டார்.
"எங்க பிரச்சினை பற்றிலாம் எழுதிருக்காரா சார், அந்த புக் எங்க சார் கிடைக்கும்... ப்ளீஸ் சொல்லுங்க.." என்று தன் பாதி மை தீர்ந்துப் போன பால் பாயிண்ட் பேனாவால் குறித்துக் கொண்டார் அந்த நீலச்சட்டை கண்டெக்டர். அவர் அதன்பின்னர் அந்த நாவலை வாங்கிருப்பாரா என்று தெரியவில்லை.
ஆனால் என்னை வாசகனாக பெருமைப்பட வைத்த இரவு அது.

எத்தனையோ இரவுப் பயணங்களில் ஜன்னலோர சீட்டில் தலை சாய்த்து படித்த பல நாவல்களை சிந்தித்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறேன்.
ஜோ.டி.குருஸின் ஆழி சூழ் உலகு படித்துவிட்டு உவரி கடற்கரையில் போய் இறங்கினது எதற்காக...?
அந்த அந்தோனியார் கோவிலும், கடற்கரை மணலும், அந்த குளிர்ந்த காற்றும் நாவல் படிக்கும் போதும் உணர்ந்தேன்.

ஜெயமோகனின் காடு நாவல் படிக்கும் போது நீலி என்னை கொஞ்சம் பித்து பிடிக்க வைத்தாள்...

இன்னும் எத்தனையோ அனுபவங்கள் சொல்ல சொல்ல மனம் பொங்குகிறது

பனி இரவு

2011-11-01T18:32:00.000+05:30

பனி இரவு என்னை வேண்டா வெறுப்புடன்
கண் மூட வைத்தது.
கனவு ஜன்னல் திறக்கப்பட்டது.
பாதம் பூமியில் பட ஈரம் தலைக்கேறியது.
வயிற்றுப் பகுதியில் ஒரு கணம்.
எங்கும் பூத்துக்குலுங்கும் மஞ்சள் நிறக்
மலையில் மூச்சு பிடித்து ஏறிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
நீரோடை அருகில் ஒரு பெண்..!
கால் மூட்டுக்கு பின்னால் மச்சத்தை காண்பிக்கிறாள்.
தொட்டுப்பார்க்கிறேன். மறைகிறது..
சிரிக்கிறாள்..!
முழுவதும் திறக்கப்பட்ட முதுகுக்கு பின்னால்
மச்சத்தை தொடுகிறேன். மறைகிறது..
நாணுகிறாள்..
என் கையைப்பிடித்து முன் தோளின் இறக்கத்தை காண்பிக்கிறாள்.
வழுவழுப்பான சிகரத்தின் உச்சியில் இருந்து இறங்குகிறேன்.
அவளும் மறைகிறாள்..
நான் சிரித்துக்கொள்கிறேன்..!
கரும்பாறைகளுக்கிடையே தீடிரென்று
வெள்ளிப்போல் அருவிக் கொட்டுகிறது..
தலையில் ஏறிய ஈரம் அருவியாக விழுகிறது.
நனைய மனம் இல்லை.
நாணி உட்காருகிறேன்.
பெரிய பாறைகளுக்கு மேலே மேகத்தினுள் அவள் சென்றுக் கொண்டிருக்கிறாள்..
அங்கும் இங்கும் திரும்பி பார்க்கிறேன்.
போர்வைக்குள் இருள் மட்டும் தனித்துருக்கிறது..!!

முடிவுரையிலிருந்து முன்னுரை--சிறுகதை

2011-10-21T12:03:00.000+05:30

நாவலின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் தேனின் சுவையை உண்ர்ந்தான். வெயிலில் அலைந்து திரிந்து வியர்வை நெற்றிப்பொட்டில் முத்தமிட ஆரம்பிக்கும் போதே, மரத்தின் நிழல் ந்ம்மை அரவணைத்துக்கொள்வதுப் போல் ஒவ்வொரு வரியிலும் அந்த ஒட்டுதலை உணர்ந்துக்கொண்டிருந்தான்.

அந்த நாவல் ஒன்னும் காதல் கதையும் அல்ல. இவன் வாழ்ந்த பகுதியை மையமாக வைத்து வரும் கதை அது. எழுத்தாளர் சிவராமகிருஷ்ணனின்

" வேர்களாகும் விழுதுகள் " என்ற நாவலைத்தான் படித்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவரது நாவல்கள் எப்பொழுதும் அடித்தட்டு மக்கள் மற்றும் இடைத்தரப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையை எதார்த்தமாக பதிவுசெய்யும். விவசாயிகள் மட்டும்தான் வாழ்க்கையோடு போராடுகிறார்கள் என்ற நாவல் எழுதுபவர்களின் அரைத்த மாவை புளிக்க வைத்து, அவர்களை விட ஒரு இனம் இருக்கிறது அதுதான் கூலித்தொழிலாளி இனம் என்று தனது

நாவல்களில் முதன்முதலில் அடையாளம் காட்டினார். அவர் நாவல்களை படிக்கும் போது எதோ அவனது வாழ்க்கை, பக்கத்து வீட்டுக்காரனின் வாழ்க்கையை செதுக்கியதுப் போல் இருக்கும். வேர்களாகும் விழுதுகள் நாவலை பாதி அளவு படித்து முடிந்திருந்தான். படுத்துக்கொண்டும், புரண்டுக்கொண்டும் நாவலின் அத்தியாகங்களை அனுபவித்தான்.

அவன் சந்தோசங்களை கலைக்கிறது மாதிரி செல்போன் ஒலி எழுப்பியது. எடுத்துப்பார்த்தால் நண்பர் சுப்பையா.

“அண்ணா.. சொல்லுங்க...!”

“அப்புறம் விசயம் தெரியுமா... உங்க எழுத்தாளரு சிவராமகிருஷ்ணன் இறந்துட்டாரு தெரியுமா..?” குரல் இறங்கியிருந்தது.

ஒரு வினாடி திக்கென்று ஆகிவிட்டது.

“அய்யயோ.. அப்படியா.. எப்படி தெரியும்..? “

“பேஸ்புக்கில் பார்த்தேன்.. குணாலன் ஸ்டேடஸ் போட்டுருக்காரு..! முடிஞ்சா பாரு..” என்று அழைப்பை கட் செய்தார்.

ஹாயா கட்டிலில் படுத்து நாவல் படித்துக்கொண்டிருந்தவன், அதிர்ச்சி அடைந்து எழுந்து உட்கார்ந்தான். உண்மையிலே அவர் இறந்ததை நம்ப முடியவில்லை. கொஞ்ச நாள் முன்னாடிதான் தீராநதியில் பேட்டி ஒன்று கொடுத்திருந்தார். சுமார் பத்து வருடாங்களாக எழுதுவதை நிப்பாட்டி விட்டார். இப்பொழுதெல்லாம் அவரைப்பற்றி அறிவது மிகவும் கஷ்டம்.

பேஸ்புக்கில் சென்று அவர் இறந்ததை உறுதிச் செய்துக்கொண்டான்.

மனம் அவரை நோக்கிச் சென்றது. உறவினர் யாராவது இறந்தாக்கூட இவ்வளவு அனுதாபபட மாட்டான். ஆனால் இது அனுதாபம் இல்லை. அவனுள் ஒடிக்கொண்டிருந்த நரம்பை பிய்த்த மாதிரி இருக்கிறது.

அவர் இறப்பதற்கு முன்னாடி அவர் நாவலைத்தான் படித்துக்கொண்டிருந்தோம் என்று நினைக்கும் போது மனம் கிள்ர்ச்சியடைந்து வடிந்தது. சடாரென்று பரணி மேல் மூடி வைத்திருந்த அட்டைப்பெட்டியை இறக்கினான். அதில்தான் அவனது புத்தக புதையல் இருக்கும். ஒவ்வொன்றா தேடி அவரது ஆறு நாவலையும், ஒரு சிறுகதை தொகுப்பையும் எடுத்து வெளிய வைத்துவிட்டு அட்டைப்பெட்டியை மேலே எடுத்து வைத்தான். அவன் படித்துக்கொண்டிருந்த நாவல் சேர்த்து மொத்தம் ஏழு நாவல், ஒரு முழுத்தொகுப்பு.

ஒவ்வொரு புத்தகத்தையும் பிரித்துப் பார்த்தான். பின் அட்டைப்பக்கத்தில் அவரது சிரித்த முகம் படிந்திருந்தது. “ கரையாத கானகம் " என்ற நாவலின் முன்னுரையைப் படித்தான். அவனுக்கு பால்ய ஞாபகம் எல்லாம் வந்தது. வாசிப்பனுவம் என்பது நம் அனுபவத்தையும் தாண்டி அழகானது, ஆரோக்கியமானது. புத்தகத்தை அனைத்தையும் மூடி வைத்துவிட்டு ஒரு நிமிடம் சாமி போட்டா முன்னாடி பிராத்தினை செய்தான். மனக்கண்னில் அவர் முகம் மட்டும் தெரிந்தது. தனது டைரியை திறந்து அவர் அனுப்பிய லெட்டரை எடுத்து படித்தான். அதில் கூட அவரது எளிமைத்தான் வார்த்தையாக இடம்பெற்றிருந்தது. அவரது புத்தகங்கள், கடிதம் எல்லாத்தையும் எடுத்து ஒரு அவன் பேக்கில் வைத்தான். கடைசியா அவரது பேட்டி வந்த தீரா நதியில் அவரது முகவரி இருந்தது. அதையும் எடுத்துக்கொண்டான். எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு அவரது வீட்டுக்கு செல்ல தீர்மானித்தான். அவரது முகவரி இவன் ஊரிலிருந்து இருநூறு கிலோமீட்டர் தூரம் இருக்கும். அவசர அவசரமாய் புறப்பட்டு பஸ்ஸில் ஏறி அமர்ந்தான். பஸ் ஒரு மிகப்பெரிய எழுத்தாளார் இறந்து விட்டார் என்று தெரியாமல் அதுப்பாட்டுக்கு போய்க்கொண்டிருந்தது.

****************************

ஜன்னோலரம் சீட். இவனுக்கு பிடித்ததுதான். ஆனால் இன்றைக்கு அது கொஞ்சம் கொடுமையாக இருந்தது. அடித்த குளிர்ந்த காற்றுக்கு முன்னால் இவனால் ர்டு கொடுக்க முடியவில்லை. கண்ணாடி ஜன்னலை மூடி விட்டு வெறித்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பஸ்ஸில் கொஞ்சம் பேர்தான் இருந்தார்கள். எல்லாரும் முகமும் சோகம் படர்ந்திருந்ததாக உணர்ந்தான். தன் முகத்தையும் அவ்வாறு வைத்துக்கொண்டான். அவரது நாவல் ஒன்றை எடுத்து படிக்க ஆரம்பித்தான். அதுதான் இவன் படித்த முதல் நாவல். அதுக்கு முன்னாடி வெறும் சினிமா கட்டுரையும், ராஜேஸ் குமார் கதைகளையும் படித்துக்கொண்டிருந்த அவனுக்கு இந்த நாவல் அவனை வேறு ஒரு உலக்த்துக்கு இட்டுச்சென்றது. நூற்றாண்டு மண்டபம் பக்கத்தில் உள்ள் சிறுவர் லைப்ரரியில் ஒரு நாள் ஒரு புத்தகத்தை புரட்டிக்கொண்டிருந்தான். அதில் அவன் வசிக்கும் இடங்களான தெற்குப்பஜார், மார்க்கெட், முருகன்குறிச்சி என்று இருக்க அவனுக்கு ஆர்வம் தொற்றிக்கொண்டது. இரண்டு நாளுக்குள்ளே அதை படித்து முடித்தான். அவனுக்கு புது யுகம் பிறந்தது. வாசிப்பு என்பது விரியடைய ஆரம்பித்தது. அதன் பின்னரே அவருடைய மற்ற நாவல்களெல்லாம் தேடித்தேடி படிக்க ஆரம்பித்தான். அதில் பாதி நாவல்கள் மறுபதிப்பு இல்லாமல் பழைய பதிப்பிலே காலேஜ் லைப்ரரியில் கிடைத்தது. ஒரு நாள் மாவட்ட மைய நூலகத்தில் அவருடைய பெயரை சொல்லி அவரது நாவல்கள் இருக்கிறதா என்று கேட்டப் போது அநத லைப்ரரியன் சிரித்துக்கொண்டே

“அவர்லாம் அப்ப எழுதினாரு, இப்பலாம் எழுதுரதில்லை.. அவருடைய நாவலும் எங்கேயும் கிடைக்காது.. நீங்க என்ன பிஹெச்டி பண்றீங்களா.. “ என்று நக்கலடித்தார். அவனுக்கு ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது.

அவரைப்பற்றி தேடல்தான் பல நல்ல எழுத்தாளர்களை அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்தியது. வண்ணநிலவன், கல்யாண்ஜி, நாஞ்சில் நாடன் போன்றவர்களை. மேலும் மேலும் தேடத் தொடங்கினான். இலக்கிய வாசிப்பில் மூச்சுமூட்ட மூழ்கினான். அக்கரை, இக்கரை என்று பாராமல் நீந்த தொடங்கினான். வாழ்க்கையைப்பற்றி நல்ல பிடிமானம் கிடைத்தது.

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகே அவருக்கு கடிதம் எழுதினான். கொஞ்சம் உணர்ச்சிவசப்பட்டு முப்பது பக்கத்திற்கு எழுதி அனுப்பினான். இரண்டு வாரம் கழித்து அவரிடம் இருந்து கடிதம் வந்தது. இரு பக்க க்டிதம்.

அதில் கடைசி வரி இவனை கொஞ்சம் சங்கடப்படுத்தியது

“ வாசிப்பு மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல.. கொஞ்சம் நிஜ உலகத்தையும் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்..!! “ என்று எழுதியிருந்தார்.

சில நாட்கள் அந்த கடிதம் அவனை பாதித்தாலும், அதன் பின்னர் அதைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை. அவருக்கும் இவனுக்கும் வயது வித்தியாசம் நாப்பதுக்கு மேல் இருக்கலாம். அப்படி இருக்கும்போது நம்மை அடையாளம் கண்டுகொண்டதே பெருசு மேலும் நமக்கு பிடித்தமானவர்களின் அறிவுரைப் போல் நினைத்துக்கொண்டு இலக்கிய கடலில் முத்து எடுக்க ஆரம்பித்தான்.

பல விசயங்களில் வாழ்க்கையை சமரசம் செய்ய ஆரம்பித்தான். சின்னதாக ஒரு வேலை தேடிக்கொண்டான். இலக்கிய கூட்டம் திருநெல்வேலியில் எங்கு நடந்தாலும் தேடிதேடி பார்க்க ஆரம்பித்தான். ஆனால் தான் என்றைக்கும் எழுதக் கூடாது என்று முடிவில் இருந்தான். எழுத்து ஒரு கலை, அது சில பேருக்குத்தான் வரும் நமக்கு அது வராது என்ற மன நிலையில் காலத்தை ஓட்டினான். எழுத்தாளர் சிவராமகிருஷ்ணன் போட்ட கடிதத்திற்கு பிறகு அவருக்கு ஒரு கடிதம் கூட எழுதவில்லை. அடிக்கடி தொந்தரவு செய்யக் கூடாது என்று முடிவில் இருந்தான். அவரது நாவலில் வரும் இடங்களுக்கு சென்று சுற்றிப்பார்ப்பான்.

“இங்கத்தான் சுந்தரி, வள்ளியப்பனை செவிட்டில் அடிப்பாள்... “ என்று திருச்செந்தூர் கடலில் வைத்து நினைத்துக்கொ்ண்டான். அவரிடம் இருப்பிடம் தெரிந்தும் அவரைப் போய் பார்க்க தோணவில்லை. கடவுளை யாரும் நேரில் சென்று பார்க்க செல்வார்களா. அவர் மேல் மிகுந்த பாசம் கலந்த மரயாதை வைத்திருந்தான். தனது இலக்கிய வாசிப்புக்கு திறவுக்கோலே அவர்தான் என்பான்.

பஸ் ஒரு குலுக்கு குலுக்கிட்டு வந்து பஸ் ஸ்டாண்டில் நின்றது. அந்த குலுக்கலில் இவன் நினைவு மீண்டது. அவன் இறங்க வேண்டிய ஊர் வந்துவிட்டது. இறங்கி மதியம் சாப்பிட்டு விட்டு, அவரது வீட்டு முகவரி தேடி நடக்க ஆரம்பித்தான். தமிழின் மிகப்பெரிய எழுத்தாளர்க்கு மௌன அஞ்சலி செய்வதுப் போல ஊர் அமைதியாய் கிடந்தது. ஒவ்வொருத்தரிடமும் விசாரித்து வீட்டை அடைந்தான். இறந்த வீட்டுக்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை. ஒருவேளை இறந்துவிட்டார் என்பது பொய்யாக இருக்குமோ என்று சந்தேகம் எழுந்தது. வீடு பெரிய வளவுப் போல இருந்தது. பக்கத்து வீட்டில் பெரியவர் ஒருவர் இருந்தார். அவரிடம் கேட்கலாம் என்று தொண்டையைச் செறுமிக்கொண்டே

“ஐயா, பெரியவரே... சிவராம கிருஷ்ணன் சார் வீடு எங்க இருக்கு...” என்றான்.

பெரியவரும் கண்ணை கசக்கியப் படியே

“நீ எதுக்கு வந்துருக்கிங்க...அவரைப் பார்க்கிறதுக்கா..”

“ஆமாம் சார்..!!” கொஞ்சம் நம்பிக்கையோடு சொன்னான்.

"அவரையெல்லாம் பார்க்க முடியாது.. அவரு இறந்துட்டாரு.. “

நேரில் இந்த வார்த்தையை கேட்டவுடன் கொஞ்சம் கலக்கம் வந்தது.

“தெரியும் சார்.. அதான் வந்துருக்கேன்.. “

அவர் ஒரு பார்வை பார்த்துக்கொண்டே

“நீங்க எழுத்தாளரா...?”

“இல்லை...சார்..!!”

“அப்படினா..? சொந்தக்காரங்களா..?”

“இல்லைங்க ஐயா...நான் வெறும்...!!” அடுத்த வார்த்தை சொல்வதற்கு உள்ளே இருந்து குரல் வர "ஒரு நிமிசம் "என்று உள்ளே சென்றான்.

சிறிது நேரத்தில் வந்தார். கையில் சொம்பு நிறைய தண்ணீர் இருந்தது.

குடிக்க குடித்தார்.

“சொல்லுங்க... நீங்க...”

“நான் ஒரு வாசகன்... “என்றான்.

அவர் கண் அகல விரிந்தது. ரொம்ப ஆச்சரியத்துடன்

“வாசகரா..? ஆச்சர்யமாயிருக்கு.. அவரு எழுதுற நிப்பாட்டி.. ரொம்ப நாளாச்சே.. இப்பவும் வாசகரா...!! நீங்க எதுவும் அவரைப் பற்றி ஆய்வு எதும் பண்றீங்களா.. தம்பி ?”

எல்லாரும் என் இந்த கேள்வியே கேட்காங்கன்னு நொந்துக்கொண்டான்.

“இல்லை சார்.. அவர் எழுத்து எனக்கு ரொம்ப புடிக்கும்.. “

" நல்லது தம்பி..அவர் வீடு இதுதான்.ஆனால் அவர் பூர்விக வீடு இங்கிருந்து முப்பது கிலோ மீட்டரில் இருக்கிற குக்கிராமத்தில் இருக்கிறது.. அங்கத்தான் அவரை வச்சிருக்கு... நான் இன்னும் கொஞ்சம் நேரத்தில் கிளம்புவேன்.. எப்படி நீங்க கிளம்புரிங்களா.. என் கூட வாரிங்களா..” என்றார்.

“இல்லை சார்.. நான் பார்த்துக்கிறேன். . உங்களுக்கு ஏன் சிரமம்.. நான் போயிருக்கிறேன்..” என்று சொல்லிவிட்டு வெளிய வந்தான். பஸ் ரூட்டு அவர் கூறி இருந்ததால் அந்த டவுன் பஸ்ஸை புடித்தான்.. மறுபடியும் பயணம் ஆரம்பித்தது.

*********************

அந்த பஸ்ஸில் போகிறவருக்கு தெரியுமா, ஒரு சாகித்திய அகாடமி வாங்கின ஒருவர் இந்த பஸ் போகிற ஊரில்தான் இருக்கிறார் என்று.

எதேதோ சிந்தனை மனதில் வந்து ஆழ்த்தியது. கண்டெக்டர் கூட எந்த ஊரு என்று மட்டும்தான் கேட்டார், எதுக்கு போறிங்கன்னு கேட்கவே இல்லை என்று நொந்துக்கொண்டான். பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் யாருமே இவனை கண்டுகிடவே இல்லை. இவனாகவே பக்கத்தில் இருந்தவரிடம் அந்த ஊர் எப்ப வரும் என்று கேட்டான்.

“நான் இறங்கினதுக்கு அடுத்த ஊரு..”என்று சாதரணமாய் சொன்னார்.

யாரைப்பார்க்க போறிங்க என்று கேட்பார் என்று எதிர்பார்த்தான். அவரும் கேட்க்வில்லை. ஒரு மணி நேரத்தில் போயிரலாம் என்று எதிர்ப்பார்த்த பஸ், போய் சேர இரண்டு மணி நேரத்திற்கு மேல ஆச்சு.

பஸ் விட்டு இறங்கினான். ஊர் ரொம்ப பட்டிக்காடாக இருந்தது. ஊருக்கு வெளியே இருந்த ஒரு பெட்டிக்கடையில் விசாரிச்சு அவர் வீடு செல்லும் பாதையில் நடக்க ஆரம்பித்தான். வயல் வரப்ப்புக்கிடையே நடந்தான். இந்த வரப்பில் உட்கார்ந்துலாம் எழுதிருப்பாருல என்று யோசிச்சுப் பார்த்தான்.

வானம் ஒரளவு கருத்துருச்சு. விறு விறுவென்று நடந்து அவரின் தெருவை அடைந்தான். தெரு சின்னதாக இருந்தது. வழி நடுக கிரேந்தி பூ்க்கள் துவப்பட்டிரு்ந்தது. ஒரு வேளை பாடியை எடுத்துருப்பாங்களோ என்று நினைத்துக்கொண்டே தெருவில் அந்த வழியே வந்த ஒருவரிடம் கேட்டான்.

“எடுத்துட்டுப் போயாச்சு..” என்று பதில் வந்தது. மயானம் எங்கே என்று விசாரித்து போக ஆரம்பித்தான். கண்ணுகெட்டின தூரத்தில்தான் வண்டி போயிட்டு இருந்தது. தகன மேடையில் எடுத்து வைக்கவும் பக்கத்தில் போய்விட்டான். தூர நின்னு பார்த்தான் அவர் முகத்தை....பக்கத்தில் பேர் தெரிந்த எழுததாளர்கள் நின்றனர். வாயில் துண்டை வைத்து பொத்திக்கொண்டு அழுதுனர். அவனும் அவ்வாறு தன் துக்கததை வெளிப்படுத்தினான். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். அவனை யாரும் கவனித்ததாக தெரியவில்லை. அவரது உடலுக்கு தீபம் ஏற்றப்பட்டு தகதகன்னு எரிய ஆரம்பித்தது. அதனை பார்க்க புடிக்காமல் திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தான்.

வழியில் கிடந்த கிரேந்தி பூக்களை அள்ளிக்கொண்டான். உடனடியாக ஒரு சிறுகதை எழுதவேண்டும் என்று அவனுக்கு தோன்றியது. அநத வயற்பரப்பிலே உட்கார்ந்து எழுத ஆரம்பித்தான். ஒவ்வொரு கிரேந்தி பூக்களையும் அவரது ஒவவொரு நாவலிலும் சொருகிக்கொண்டான். அது காய்ந்து சருகாவதற்குள் எழுதி முடிக்கவேண்டும் எனறு வேகமாக எழுத ஆரம்பித்தான். அநத சிறுகதை தான் " முடிவுரையிலிருந்து முன்னுரை..!”

************************

பிரான்சிஸ் கிருபாவின் கன்னி-- தமிழ் நாவல்

2011-10-15T12:18:00.000+05:30

தமிழினி பதிப்பகம் வெளியிட்ட பிரான்சிஸ் கிருபாவின் கன்னி நாவலில் இருந்து

"நற்கருணைப் பந்தியில் சாராவை சந்தித்தான். முற்றிலும் புது சாராவை. ஒரு கையணைப்புக்குள் ஒடுங்கிவிடக்கூடிய சாராவை. பகல் வெளிச்சம் எத்தனை குரூரமானதென்று தன்னுடைய இன்னொரு முகத்தை அது இளித்துக் காட்டியது. தன் கண்களை அவன் நம்பவில்லை. அவள் அவனுகிட்ட பார்வையில் தூக்கமற்ற கண்களில் நேற்றைய பின்னிரவு பந்து போல் சுருண்டிருந்தது. சிரம் தாழ்த்தி ஆமேன்று நா நீட்டி நற்கருணையைப் பெற்றுக்கொண்டு தன்னிடத்துக்குத் திரும்பினான். விஷம் குடித்துத் தற்கொலை செய்து கொண்டவரின் உடல் அவனுக்கு அப்பமாக வழங்கப்பட்டது."

"ஒரு காதலனின் நிலைமை வேறு. அவன் எப்போதும் காதலுக்கு உண்மையாக இருந்தாக வேண்டும். காதலியைக் கண்டடைவது, தொட்டு சிணுங்கி அளவளாவது என கற்பனையின் எல்லா ஊற்றுகளையும் திறந்துக் கொண்டே போகவேண்டும். நிராசைகளுக்கும் நேர்மையாக ஒத்துழைக்க வேண்டும். எடுத்த காரியங்களிலெல்லாம் தொற்று வியாதிபோலத் தோல்வி தொற்றினாலும் முடியாது, கிடையாது போன்ற வார்த்தைகளை கிடப்பில் போட்டுவ...ிட்டு முன்னேற வேண்டும். மனதின் கடினப் பக்கங்களை உடைந்து போகாமல் நெகிழ்வூட்டிப் புரட்ட வேண்டும். புதுப்புது கனவுகளைத் துரத்திப் பிடித்து இரவோ பகலோ அன்புக்குள் அதை இயங்கச் செய்யவேண்டும். அவன்தான் காதலன்.!! அவனால் மட்டுமே காதலில் நீடிக்க முடியும். அருமையான ஒரு நாளில் காதலை உலகறிய நிரூபிக்கவும் முடியும். உறங்கிவிடக் கூடாது..!!"

மேலும்

"அவன் சாராவின் கண்களை தன் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி ஏக்கத்தோடு நோக்கினான். அவை எரேமியா பதினைந்தாம் அதிகாரம் ஆறாம் வசனத்தை ஆத்திரத்தோடு உரைத்தது.
' நீ என்னை விட்டுப் பின்வாங்கிப் போனாய்
ஆகையால் என் கையை உனக்கு விரோதமாய் நீட்டி,
உன்னை அழிப்பேன்.
நான் பொறுத்துப் பொறுத்து இளைத்துப் போனேன்..!'

அவள் அலட்சியப்பார்வை அவன் கைகளை முதுகுக்குப் பின்னே கட்டி குப்புறத் தள்ளி முகத்தைத் தரையில் மூர்க்கமா உரசியது போன்ற எரிச்சலும் வேதனையுமடைந்தான்."

கன்னி நாவலை வாசித்து முடித்துவிட்டேன். பெருந்துயர் என்னை சூழ்ந்துக்கொண்டது. யாருமற்ற கடலில் அலைகளுக்கிடையே போராடுபவன் போல. நான் அலைக்கழிக்கப் படுகிறேன். அதிலிருந்து விடுபட சில நாட்களாகும்..

உலகின் உண்மையான காதலை ருசிக்க வேண்டும்.. அது மனதோடு கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தி, கண்ணில் கண்ணீராய் வழிந்தோட வேண்டும்..
பரிசுத்தமான அமலாவும், சாராவும் கண் இமைகளில் வந்து தீண்டுகின்றனர். தூக்கத்தை தொலைக்க வைக்கின்றனர்.

தீக்குள்
விரலை வைத்த
காதல் இன்பம்
இப்புதினம்.!

தள்ளுபடி--சிறுகதை

2011-10-01T11:22:00.001+05:30

ரோடு வழியா வராமல் ஏரி வழியா வந்தான் மூக்கன். ஏரி வழியா வந்தால் மரமா நிக்கும் நிழலா இருக்கும். அது தவிர வயக்காட்டுக்கும், வேற எதுக்காவது போயிட்டு வரும் பெண்களின் சாடை மாடை பேச்சு. அவங்க கூட பேசிட்டு வருவது நேரம் போவது தெரியாது. ராஜேந்திரனுடைய கரும்பு காட்டுல, டிராக்டரில் கரும்பு ஏற்றிக்கொண்டு இருக்கும் போதுதான் இவனுக்கு வீட்டுக்கு போவதற்கு அவசரம். பொண்டாட்டி வழி சொந்தம் ஒன்னு வந்து நிக்குதாம். அத போய் பார்க்கனும். கரும்பு ஆலைக்கு நாலு மணிக்குள்ள போயிர சொல்லி முதலாளி அண்ணாதுரையிடம் இருந்து உத்தரவு. அதையும் தட்ட முடியாது. விறுவிறுவென்று நடந்தான்.காலில் போட்ட செருப்பு அருந்து விழுவது மாதிரி இருந்தது. மூக்கன், அண்ணாதுரை டிராக்டர்ல விவரம் தெரிஞ்ச நாளிலே இருந்தே வண்டிக்கு போயிட்டு இருக்கான். மூக்கனுக்கு ஒரே பையன். இப்போ ப்ளஸ் டூ முடிச்சு வீட்டில முழு மாடு மாதிரி நிக்கான். மார்க் இன்னும் வரல. வந்தா தெரியும் அவன் படிக்குதா வேணாமான்னு. ஐயாட்டத்தான் படிக்க வழி கேட்கனும். பையனுக்கு படிக்க ஆசைத்தான். உதவி கிடைச்சா படிக்க வைக்கனும். இல்லன்னா ஊர்ல உள்ள வயசு பசங்க மாதிரி டெஸ்ட் அடிச்சுட்டு சிங்கப்பூர்க்கு அனுப்பிர வேண்டியதுதான். இப்ப ஊர்ல பூரா பசங்களும் வெளி நாட்டுலத்தான் கிடக்கானுவ. போயிட்டு அஞ்சு வருசம் கழிச்சு வாரானுங்க. வந்து வீட்டக் கட்டுனாதுங்க. ஒரு கல்யாணத்தை பண்ணுதானுங்க. அப்புறம் மறுபடியும் போயிருதானுங்க. என்ன வேலையோ.. ஒரு தாலியும் தெரியலை. இங்க கட்டுனதுவளை அதுக்குள்ள கோழிக்குஞ்சை பருந்து சுத்துன மாதிரி ஒவ்வொருத்தனும் சுத்த ஆரம்பிச்சுருவானுவ. நம்ம பையனுக்குஅப்படிலாம் நடக்காது. நம்ம பையனுக்கு ஐயா உதவி பண்ணாமலையா போயிருவாரு. அதுலாம் பண்ணுவாரு. அவசர அவசரமா வீட்டுக்கு வந்தான். வந்த பொம்பளை எதோ இழவு செய்தி கொண்டு வந்திருந்தாள். பண்ருட்டி பக்கம் மூக்கன் பொண்டாட்டி சொந்தம் ஒன்னு போயிடுச்சாம். இவன் போயிதான் ஆகனும். ஐயாட்ட போயி கேட்க கிளம்பினான். இழவு சொல்ல வந்த பிள்ளையை சோறு சாப்பிட சொல்லி அனுப்பினான்.

அண்ணாதுரை வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்திருந்தார். வீடு இப்ப கட்டினதுதான்.ரெண்டு டிராக்டர். பத்து ஏக்கர் நிலத்தில் புல்லா கரும்பு. இரண்டு பசங்களையும் நல்ல படிக்க வச்சிருந்தார். மூத்தவன் வாத்தியாரா உள்ளுரிலே இருக்கான். சின்னவனுக்கு இப்பத்தான் கல்யாணம் முடிஞ்சது. வெளி நாட்டுல இருக்கான். பிள்ளைகளெல்லாம் கரை சேர்த்த பெருமையை ஊர்ல எல்லாருட்டையும் அடிக்கடி சொல்லுவார். எதோ அவங்களும் பெரிய மனுசன் சொல்றானேன்னு கேட்டுட்டு போவாங்க. வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்தாலே தெருவிலே போறவனை கூப்பிட்டு வச்சு கதை பேச ஆரம்பிச்சுவாரு. தெருவிலே போன காமராசை கூப்பிட்டார்.

அவரும் அண்ணாதுரையும் ஒரே வயசுக்காரர்கள்.

"அப்புறம் அண்ணாதுரை.. என்ன சமாசாரம்.." பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தார் காமாரசு.

வீட்டு முன்னால் வேப்பமரத்தில் கட்டி போட்டிருந்த நாய் குலைத்தது. அது தவிர மரத்திலிருந்து காத்து வேற வந்தது.

" ஒன்னுமில்லைப்பா.. கல்யாணம் முடிச்சாச்சு... வீட்டை கட்டியாச்சு.. பசங்களையும் நல்ல நிலமைக்கு ஆக்கியாச்சு...வேற என்ன வேணும்.." மறுபடியும் பழைய பெருமையை அளந்தார்

"உனகென்ன அண்ணாதுரை.. குடுத்த வச்சவன் நீ...! அப்புறம் வேற என்ன விசயம்...?”

“நீதான் சொலலனும்.. கட்சில பெரிய ஆளுன்னு சொல்லிட்டு சுத்திட்டு அலையுதே.. உனக்கு தெரியாத விசயமா...?”

“நீயும் என்னை கிண்டல் அடிக்க பார்த்தியா...! எலெக்சன்லாம் முடிஞ்சுட்டு, இந்த வருசம் பேங்குல தள்ளுபடி வருதுன்னு சொல்றாங்க உண்மையாவா..?”

'எதுக்கு... அதான் போன தடைவையே சும்மா கோடிகளை அள்ளி அள்ளி கொடுத்தாங்களே.. அது போதாதா...?”

“அது இல்லைப்பா... பேங்குலருந்து சும்மா நோட்டீஸ் மேல நோட்டீஸ் பறக்காம்.. நகை கடனை திருப்பு, பயிர்க்கடனை கட்டுன்னு.. அதாம் ஒரு வேளை தள்ளுபடி வருதுன்னால இந்த மாதிரி கணக்க குறைக்கலாம்னு பேங்குகாரங்க நினைக்காங்கன்னு பள்ளிகூடத்தெருவுல பேசிக்கிட்டாங்க..”

பேச்சு சுவாராசயமாக போயிக்கொண்டிருக்கும்போது மூக்கன் வந்து நின்னான். மண்டையை சொறிந்துக்கொண்டே...

“ஐயா, நம்ம சொந்ததுல ஒன்னு தவறிட்டாம்... பண்ருட்டி பக்கம்... அதான் போயிட்டு வரனும்... கொஞ்சம் போயிட்டு வந்துட்டா நல்லா இருக்கும்யா...!” என்று கெஞ்சினான்.

“ என்னாப்பா சொல்லுர.. கரும்பு லோடு வேற நிக்குமே.. என்ன பண்ண...?”

“அதுக்கில்லையா.. இங்க பக்கமுன்னா என் பொண்டாட்டியை அனுப்பிருவேன்... அம்மாந்தூரம் போகனும்.. அதான்யா...”என்று இழுத்தான்.

“சரி சரி.. உன் பையன் என்ன பண்ணுறான்...இப்ப சும்மாத்தான இருப்பான்... அவனை வுட்டு அனுப்பிரலாமா..?”

“ஐயா.. ஐயா.. அதுலாம் வேணாம்யா.. லோடு வண்டிலாம் தாங்காதுயா... அவன் சின்னப்பையன்.. வேற எதாவது ஆளை வுடுங்கயா...?”

“எவன் இருக்கான்... இங்க.. எல்லா பயலுவலும் வெளிநாட்டுக்கு ஒடிட்டானுவ.. எந்த இளவட்டப் பய இங்க இருக்கான்...! அவனை வரச்சொல்லு.. இல்லன்னா நீ ஒன்னும் போக வேண்டாம்..” என்று சடாரென்று பதில் வந்தது.

மூக்கனுக்கு கண்ணுலெல்லாம் நீர் கோத்துவிட்டது.

“ஐயா.. சாமி.. நீங்க நல்லா இருப்பிங்க... இந்த ஒரு தடவை வுடுங்கயா... “ என்று காலில் விழாத குறையா கெஞ்சினான்.

“டேய்.. நான் சொன்னதையே சொல்லிட்டு இருக்க முடியுமா... லோடு எடுத்துட்டு ஆலைக்கு போக முடிஞ்சா போ... இல்லன்னா.. உன் பையனை அனுபபு... அப்படி இல்லன்னா அப்படியே போய் தொலைஞ்சிரு...”

மூக்கனுக்கு என்ன பண்ணுவதுன்னு தெரியில்லை. பேசமா காட்டைப் பார்த்து நடக்க ஆரம்பித்தான். வேற வழியேயில்லை..நாளைக்கு பையனுக்கு படிப்புக்கு அவருட்டத்தான் போய் நிக்கனும். எல்லாம் நம்ம விதி. நொந்துக்கொண்டே நடந்தான். பலமா அடித்த காத்துல வேட்டி கலைந்தது. தோளில போட்டிருந்த துண்டு பறந்து பக்கத்தில் கடந்த சாணத்தில் உழுந்தது. எடுக்க மனசில்லை. இருந்தாலும் நம்ம நிலமை இந்த மாதிரிதான். என்று துண்டை எடுத்துக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தார். போற வழியில் எத்தனையோ மோட்டரு அதுல கழுவுனா போச்சு. விறு விறுவென்று நடக்க ஆரம்பித்தான்.

காமராசு போட்டுவிட்டு போன குண்டு இப்பத்தான் வெடிச்சு, அண்ணாதுரை மனசுல புகை கிளம்ப ஆரம்பிச்சிருந்தது. குழப்பமான மன நிலையில் இருந்தாரு. ஒரு வேளை தள்ளுபடி வருமோ. வந்தா நல்லதுதான் நம்ம டிராக்டரும் தள்ளுபடியிலே போகும். போனதடவை வந்தப் போது அந்த 'மயிரு மண்ணாங்கட்டி' மாணிக்கம் மட்டும் மேனஜரை கைக்குள்ள போட்டுகிட்டு அவன் டிராகடர் லோனு, மூணு லட்சத்துக்கு மேல பயிர்க்கடனு எல்லாத்தையும் தள்ளுபடி பண்ண வச்சான். அவனும் பெரு விவசாயித்தான். அவனுக்கு மட்டும் தள்ளுபடி. நம்மளுக்கு ஒன்னுமில்லை. பிச்சைக்காரத்தனமா அம்பதாயிரத்துக்குக் நகை தள்ளுபடியாச்சு. அதனாலத்தான் இந்த டிராக்டர் லோனை நான் கட்டவேயில்லை. ஒரு தவணையோடு முடிச்சுகிட்டேன். பார்த்துரும் பேங்கு என்ன பண்ணுதுன்னு.. ஒரு மயிரும் புடுங்க முடியாது. என்று யாரிடமோ சொல்லுவதுப் போல தனியா புலம்பிக்கொண்டிருந்தார்.

அடுத்த நாள் களத்துக்கு போயிட்டு வீட்டுக்கு வந்தப் போது அண்ணாதுரைக்காக போஸ்ட் மேன் வெயிட் பண்ணிக்கொண்டிருந்தார். பக்கத்தில் வந்ததும் போஸ்ட் மேன் கிட்ட யாருட்ட வந்துருக்கு என்று மெதுவா கேட்டார். அவனும் எடக்குக்கு "உங்க மாமியார் வீட்டுல இருந்தா வரும்...!! பேங்குல இருந்து வந்துருக்குயா.. சீக்கிரம் கையெழுத்து போடு.. நான் வேற ஜோலியை பார்ர்க்க வேணாம்.. உனக்காக எவ்வளவு நேரம் வெயிட் பண்ணுரது.. கேட்டா.. மதிக்கமாட்டுக்கான்பே.. “என்று லெட்டரை கொடுத்துட்டு சைக்கிளில் பறந்துட்டான்.

நம்ம மரியாதை ஒரு நிமிசம் இறங்குனதுல ஒரு நிமிசம் ஆடிப்போயிட்டாரு அண்ணாதுரை. சரி உடு, ஒரு கவுருமெண்ட் சர்வண்ட் தானே.. என்றாவாறு லெட்டரை கிழித்துப் படிக்க ஆரம்பித்தார்.

Agri Term Loan No : 10585

Activity : Tractor & Trailor

ஐயா,

பொருள் : தாங்கள் எங்கள் வாங்கிய கடன் தொடர்பாக ஜப்தி நடவடிக்கை.

தங்களது மேற்குறிப்பிட்ட கடன் கணக்கில் தங்களது கடன் நிலுவை தவணைத் தாண்டி உள்ளது. கடிதம் கிடைத்த 7 நாளுக்குள் வந்து கணக்கை முடித்துக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறோம். இல்லையெனில்தங்கள் டிராகடர் ஜப்தி செய்யப்படும் என்று தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

இங்கனம்

கிளை மேலாளர்

படித்து முடித்து லெட்டரை கசக்கி தூக்கி எறிந்தார். வாய்க்கு வந்தப்படி மேனஜரையும், பேங்கையும் திட்ட ஆரம்பித்தார். “துக்கிருவாங்கலா.. அதையுந்தான் பார்த்துருவோம்.. என மயிரக் கூட புடுங்க முடியாது.” என்று கத்திக்கொண்டிருந்தார்.

அந்த நேரம் பார்த்து வந்த மூக்கன்

“ஐயா, எம் பையன் பண்ணிருண்டாவதுல பாஸ் ஆயிட்டான்யா.. மேல படிக்க வைக்கனும்.. நீங்கத்தான்.உதவி பண்ணனும்...! “ என்று நேரம் காலம் தெரியாமல் வந்து கேட்டான்.

அதுவரைக்கும் யாரு மேல கோபத்தை காட்டலாம் என்று இருந்த அண்ணாதுரை, மூக்கனைத் திட்ட ஆரம்பித்தான்.

“டேய்.. நானே இங்க என்ன பண்ணுதுன்னு தெரியாமல் நிக்குறேன்... நீ என்னனானா.. உதவி பண்ணு.. மயிரு பண்ணுன்னு.... வந்து நிக்குறே..

ஒம்பயன் படிச்சான் என்ன..? மண்ணா போனா என்ன..? ஒடுடா..?” என்று கத்த...

என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் நடக்க ஆரம்பித்தான் மூக்கன்

அண்ணாதுரை கோபம் இன்னும் இறங்கவில்லை. பேங்க்குக்கு போலாமுன்னு முடிவு பண்ணி கசங்கி எறிஞ்ச லெட்டரை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினார்.

போற வழியிலே அவரு்க்கும் பேங்க்குக்கும் உண்டான உறவையும் நினைச்சுப் பாரத்தார். பேங்க் முதலில் இந்த ஊருக்கு வநத புதுசுல நாயா, பேயா அலைந்து பேங்குக்கு உதவி பண்ணினார். டெபாசிட் புடிக்கிறது. காடுகளை காட்ட கூட்டிக்கு போறது. அப்பலாம் சைக்கிளில் மேனஜரை வச்சு அழுத்திட்டுப் போவார். பேங்கு இவருக்கு எல்லா உதவியும் செஞ்சு கொடுத்தது. அவரு பயிர் பண்ண பயிர் கடன். வண்டி வாங்க டிராக்டர் லோனு.. இப்ப அது எல்லாம் மலையெறிப் போச்சு.

பேங்கு முன்னால் வந்து நின்னார். அவரு பேங்க்குக்கு வந்து இரண்டு வருசத்துக்கு மேல ஆகுது. எல்லாம் அந்த தள்ளுபடி பிரச்சினையில் மேனஜரை முறைச்சுக்கிட்டு வீம்புக்கு போயிட்டார். இப்பத்தான் பேங்கு பக்கம் வாராரு.

பேங்க முன்னாடி நல்ல கூட்டம். சுய உதவிப் பெண்கள் கொஞ்சம் பேர் வெளியே உட்கார்ந்து எதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தனர். பணம் எடுக்க உள்ளே போன அம்மா எப்ப வருமென்னு பார்த்தப்படி தாத்தாவுடன் உட்கார்ந்திருந்தது ஒரு குழந்தை.

பேங்கிலிருந்து வெளியே வந்த பச்சமுத்து, அண்ணதுரையைப்பார்த்து

“ என்ன அண்ணாதுரை... இந்த பக்கம் எப்படி..?”

“சும்மாத்தான்.. மேனஜரைப் பார்க்க வந்தேன்..நீ...?”

“நானா.. கரும்பு பணம் வந்துட்டான்னு பார்க்க வந்தேன்.. ஆலையில கேட்டா அனுப்பிட்டேங்கிறான்.. இங்க வந்து கேட்டா இன்னும் வரலைன்னு சொல்றாங்க.. லோடு அனுப்பி மூனு மாசத்துக்கு மேல ஆச்சு.. பணம் இன்னும் கைக்கு வரல..நடுவுல நாமந்தான் அல்லல் படுறோம்.. சரி நான் வரேன்.. போயி மாடுக்கு தண்ணி காட்டனும்..” என்று புலம்பியவாறு நடையைக் கட்ட ஆரம்பித்தான் பச்சமுத்து.

உள்ளே போயி ஒரு பார்வை பார்த்தார். பேங்க் ரொம்ப மாறியிருந்தது. எல்லாம் புதுசுகளா இருந்தார்கள். நகை ஆசாரியும், பியூனைத்தவிர எல்லாம் புதுசுத்தான். மேனஜர் கேபினைப் பார்த்தார். அவர் அறைக்கு முன்னாடி பசங்களா நின்னுட்டு இருந்தனர். கூட அப்பாவோ, அம்மாவோ நின்றனர்.

நகை ஆசாரி இவரைப் பார்த்து வணக்கம் வைத்தார். பியூன் வந்து கொஞ்சம் நேரம் உட்காருங்க கூட்டம் கலைந்ததும் நான் உங்களை கூப்பிடுறேன் என்று சொல்லி அருகில் உள்ள சேரில் உட்கார வைத்தார்.

கொஞ்சம் நேரம் கழித்து கூப்பிடவும் மேனஜர் அறைக்குள் சென்றார்.

“உட்காருங்கய்யா.. உங்க பேரு..” என்று சிரித்தப்படியே கேட்டார் மேனஜர்.

“அண்ணாதுரைங்க..”

“ஓ.. அந்த அண்ணாதுரையா... கேள்விப்படிருக்கேன்.. பேங்க்குக்கு முன்னாடி உதவிலாம் பண்ணுவிங்கலாமே.. என்னயா வேணும்...?”

அண்ணாதுரை லெட்டரை எடுத்து நீட்டினார்.

“ஆமாயா... தவணை கட்டாத டிராக்டரை ஜப்தி பண்ண சொல்லி ஆர்டர் வந்தாச்சு.. பைனான்ஸ்ல போட்டு வண்டி வாங்குனா, ஒழுங்கா கட்டுறாங்க.. பேங்குல வாங்குனா மட்டும் கட்ட மாட்டுக்காங்க...நீங்க நல்ல கஸ்டமருன்னு நினைச்சேன்.. நீங்களுமா..?”

“அதுக்கில்லையா.. கொஞ்சம் தவணை தப்பி போச்சு வாஸ்தவந்தான்...முன்னாடி உள்ள ரிக்கார்ட எடுத்துப் பாருங்க.. வாங்கி எப்படி கட்டியிருக்கன்னு...எல்லாம் இந்த தள்ளுபடியினால வந்தது.. பயந்துட்டு கட்டுறவனுக்கெல்லாம் ஒன்னுமில்லை.. திமிரா கட்டாம போட்டவனுக்கெல்லாம் லட்சம் லட்சமா தள்ளுபடி.. அதான் அப்படியே போட்டுட்டேன்...”

“அப்படி சொல்லுறதைப்பார்த்தா நாங்க கொடுக்கிற லோன் பூராவும் தள்ளுபடி பண்னினா.. நாங்க எதுக்கு விவசாயகடன் கொடுக்கனும்.. அரசியல்வாதிகள் அவங்க லாபத்துக்காக எதோதோ சொல்றாங்க.. கடைசியா யார் உறவு கெட்டுப்போகுது.. நம்ம உறவு தான்.. இங்க விவசாயகடனை வாங்கிட்டு பாதி பேரு விவசாயத்துக்கு பயன்படுத்துல...வீடு கட்டுறதுக்கும்.. நகை, நட்டு வாங்குறதுக்கும்.. வட்டிக்கு உடுறதுக்குந்தான் வாங்குறாங்க..

இனிமேல் தள்ளுபடி பண்ணினா எந்த விவசாயி உண்மையிலே கஷ்டப்படுறானோ. அவனுக்குதான் தள்ளுபடி பண்ணனும்... பொத்தம் பொதுவா கொடுக்கிறதுனால பயன் அடையிரது உங்கள மாதரி பணக்கார விவசாயித்தான்.. எழை விவசாயி இல்லை..” என்று மேனஜேர் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது பியூன் வந்து

“சார், எஜுகேசன் லோனுக்காக பசங்க நிறைய பேர் நிக்காங்க.. அனுப்பிட்டு நாளைக்கு வரச்சொல்லுட்டா.. “ என்று கேட்க

“நோ..நோ.. எல்லாரையும் வெயிட் பண்ண சொல்லு.. இவங்களை மாதிரி கட்டாதவனுக்கெல்லாம் லோனு கொடுக்கிறதுக்கு பதிலா, படிக்கிறதுக்கு கொடுத்தா பசங்க வாழ்க்கையாவது முன்னேறும்...” என்று சொல்லி அனுப்பினார்.

அண்ணாதுரைக்கு முஞ்சில அடித்தால் போல் ஆகிவிட்டது.

உடனே ஆவேசம் வந்தவனாய்

“ என்ன சார்.. இப்படி விவசாயத்துக்கு கொடுக்காம, படிப்புக்கு மட்டும் கொடுத்திங்கன்னா.. விவசாயி நாங்க என்ன பண்ணரது...விவசாயத்தை எதிர்க்கிற மாதிரிலா இருக்கு...”

“நான் விவசாயத்தையோ. விவசாயியோ எதிர்க்கலை... உண்மையிலே பண்ணுனா.. நான் கண்டிப்பா தாரேன்.. நீங்க நேர்மையாயிருந்தா உங்களுக்குத்தான் நல்லது.. படிப்பு லோனுமே நான் எல்லாத்துக்குமே கொடுக்கலையே.. உண்மையிலே யார் கஷ்டப்படுறாங்களோ.. அவங்களுக்குதான் கொடுக்கிறேன்... விவசாயி பையன் இஞ்சினியருங்கிறது உங்களுக்குதான் பெருமை... தள்ளுபடிங்கிற விசயத்தை மறந்துட்டு லோன் வாங்குங்க.. கட்டுங்க.. திருப்பி வாங்குங்க.. நான் எவ்வளவு வேணா தாரேன்...

கண்டிப்பா நீங்க அந்த டிராக்டர் லோனை அடுத்த வாரத்துகுள்ளே கட்டப் பாருங்க...”

என்று சிரித்தப்படியே சொல்லி விட்டு எழுந்து சாப்பிட கிளம்பினார் மேனஜர்.

“அப்ப நான் வரேன்யா...” என்று ஒரு கும்பிடு போட்டுட்டு வெளிய வந்தார் அண்ணாதுரை..

வெளியே வெயிலில் கண்ணு கூசியது. மேனஜர் சொன்னது எதோ ஒரளவு உறுத்தியது.

அடுத்த நாளே மனைவி நகை, மருமகள் நகை பேங்குல கொண்டு அடகு வச்சு டிராக்டர் லோனை அடைத்தார். மனசு ரொம்ப நிம்மதியாயிருந்தது.

மூக்கன் மறுபடியும் அண்ணாதுரையை பார்ர்க வந்திருந்தான். இப்பவாது கோபம் தணிஞ்சுருக்கான்னு பார்த்துட்டு பையன் படிப்பு விசயமா கேட்கலாமுன்னு வந்திருந்தான்.

“ஐயா... எம் பையன் விசயமா.. “ என்று இழுத்தான்.

“என்னல இழுத்துட்டு நிக்குற.. ஓடு உம்பையனை கூட்டிட்டு வா... “ என்று சத்தம் போட..

ஒரே ஓட்டம் ஓடி பையனை இழுத்துட்டு வந்துட்டான்.

“வாடா.. “ என்று தன் வண்டியின் பின்னால் எற்றிக்கொண்டு எஜுகேசன லோனு விசயமா மேனஜரைப் பார்க்க பேங்குக்கு கிளம்பினார் அண்ணாதுரை.

“நம்ம பையன் வாழ்க்கை இனிமேல் உருப்பட்டுரும்..” என்று கண்கலங்க பார்த்துக்கொண்டிருநதான் மூக்கன். இப்போது காத்து பலமா அடித்தது. ஆனால் தூண்டு கீழ விழவில்லை. பலமா புடித்துகொண்டான்.

--ஜெபஸ்டின் ரொட்ரிக்ஸ். பி

செவத்தியின் பிஞ்சு காதல்--சிறுகதை

2011-09-27T17:32:00.001+05:30

கோடை வெயிலின் தாக்கத்தால் பி்ள்ளைகளெல்லாம் தோமையார் கோவிலுக்குள்ளே விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். கோவிலை சுற்றி பெரிய சுவருகள். நாலு அடிக்கு ஒரு வேப்ப மரம் இருந்தது. அதன் கொப்பு சூரியனை மறைத்தப்படி நிழலாய் விழுந்தது. அந்த நிழலுக்குள் அடியில் இருந்து வேப்பங்கொட்டை பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தாள் மல்லிகா பாட்டி.

கோடை காலமென்றால் இவளுக்கு இதுதான் வேலை. பிள்ளைகள் சப்பரக்குடில் கிட்ட விளையாடினர். காட்டு கத்து கத்திக்கொண்டிருந்தனர்.

பசங்க ஒருபுறமும் பொண்ணுங்க ஒருபுறமும் கண்ணாபூச்சி விளையாட்டும், பாண்டி விளையாட்டும் விளையடினர்.

கண்ணாபூச்சி விளையாட்டுக்காக பாட்டி பின்னால் உள்ள மரத்தின் பின்னால் ஒழிய வந்தான் செவத்தியான் என்ற செவத்தி.

“ஏல.. என்னல காட்டு கத்து கத்துரிங்க.. அமைதியா விளையாட முடியாதா..உங்காத்தாட்ட சொல்லனுமா...”

கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் திரு திருன்னு முழித்துக்கொண்டே

“ஆச்சு.. சும்மா இரு... காட்டுகொடுத்திராத... “

“என்னல.. காட்டிகொடுத்திராத...போ போ.. ஒழிஞ்சுக்கோ...” என்று கொட்டை பொறுக்க ஆரபித்தாள்.

கண்ணைப்பொத்துன ஜோசு மரத்து பின்னால் ஒழிஞ்சுருந்த செவத்தியை பார்த்துட்டு ஐஸ்பால் சொல்ல ஒடினான் அதுக்குள்ள ஒடிவந்து கோழிகுஞ்சு பிடித்தான் தம்பான். கோழிகுஞ்சு அம்புகிட்டுச்சு என்று கத்த பாதர் பங்களாவில் ஒழிந்திருந்த பீட்டர், சப்பரகுடிலில் இருந்து அமுல், கோவில் பின்னாடி இருந்து அண்டன் எல்லாரும் ஒடிவந்து ஜோசுவை தம்பான் கூட சேர்ந்து கட்டிப்பிடித்து" கோழி குஞ்சு அம்புட்டுகிச்சு..” என்று தாறுமாறு கத்தினர். ஜோசு கையை உதற தம்பான், ஜோசு காலை வாரி விட்டான். எல்லாரும் மொத்தமா விழுந்தனர். புழுதியா கிளம்பியது. கீழ விழுந்த சத்தம் கேட்டு ஒரமா பாண்டி விளையாடிக்கொண்டிருந்த பொம்பளை பிள்ளைகளும் ஒடி வந்து வேடிக்கை பார்த்தனர்.

“ ஏல...மூதிகளா.. கை,காலு ஒடிஞ்சுருமா... மடத்தனமா விளையாடுதிங்க..

உட்கார்ந்து விளையாட வேண்டியதுதானே...” என்று கத்தினாள் பாட்டி.

கீழ விழுந்து டவுசரில் ஒட்டிய தூசியை தட்டிக்கொண்டே தம்பான் கேட்டான். அவன்தான் இந்த கூட்டத்திலே பெரிய பையன். ஏழாப்பு படிக்கிறான்.

“உட்கார்ந்துட்டு என்னத்த விளாட...?”

“இந்தா, பொட்டை புள்ளைகளும் இருக்கிங்க.. நீங்களும் இருக்கிங்க.. கல்யாண விளாட்டு விளையாட வேண்டியதுதானே... “

இப்படி பாட்டி சொல்லும் போது தம்பான், ஜோசு, பீட்டர், செவத்தி, அமுல், அண்டன், பாத்திமா, சுதா, ஜெயந்தி, டீனா எல்லாரும் சுற்றி நின்னார்கள்.

செவத்தி மட்டும் பாத்திமாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“கல்யாண விளாட்டு அப்படினா...?” என்று பெரிய ஆள் தோரணையில் கேட்டான் அண்டன்.

“அதாம்ல.. அப்பா, அம்மா விளையாட்டு... “என்று சிணுங்கிகிட்டே சொன்னான் ஜோசு. ஜோசு எப்போதும் வால்தான்.

“பார்த்தியா.. இந்த கல்லப்பயலுக்கு தெரியுது..” என்று சொல்லிக்கொண்டே ஒரு வேப்பங்காயை எடுத்து ஜோசு மேல வீசினாள் பாட்டி.

அவன் சிரிச்சுகிட்டே நின்னான். வேப்பங்காய் ஜோசு டவுசர் மேல பட்டு கீழ விழுந்தது. “அத எடுத்து இங்கப் போடு..” என்று மறுபடியும் வேப்பங்காயை வாங்கிக்கொண்டாள். அவளுக்கு ஒரு கொட்டை இழப்பு எற்பட கூடாதுலா..

எல்லாரும் ஒரு நமட்டு சிரிப்பு சிரித்தனர். தம்பானுக்கு இந்த விளாட்டுல ரொம்ப சந்தோசம்.

“நான் ரெடிப்பா...” என்று முதல் ஆளா கையை தூக்கினான்.

பசங்களுக்கு எல்லாருக்கும் விருப்பம்தான். பொட்டை பிள்ளைகளில் பாத்திமா வர அடம் பிடித்தாள்.

“நான் வரலப்பா.. வீட்டுல தெரிஞ்சா திட்டுவாங்க..” என்று சுதாட்ட கிசுகிசுத்தாள்.

“அதுலாம் திட்ட மாட்டாங்க.. பாரு உன் ஆளு பீட்டருலாம் வந்திருக்கான்.. சேருப்பா.. ப்ளீஸ்..” என்று அவளுக்கு பீட்டர் ஆசையைக் காட்டி தூண்டி விட்டாள் சுதா.

பாத்திமா பீட்டரைப் பார்த்தான். அவன் கெஞ்சும் கண்களாலே கூப்பிட்டான்..

பாத்திமா ஒரு வழியா வரேன் என்று சொல்லி விட்டாள். பாத்திமா ஒகே சொன்னதுக்கு அப்புறம்தான் பொண்ணுங்க பக்கம் சந்தோசம் வந்தது.

பொண்ணுங்க சைடுல பாத்திமா மட்டும்தான் நல்ல கலரா இருப்பாள். ஸ்டிக்கர் பொட்டும், ரப்பர் சடையுமா சூப்பரா இருப்பாள். அதுக்கு மேல அவள் புருவம் ரெண்டும் கருப்பா மூக்கு மேல சேர்ந்துருக்கும். அத பார்க்க அழகாய் இருக்கும். மத்ததெல்லாம் கொஞ்சம் பரவாயில்லை. டீனா கொஞ்சம் மாநிறமாய் இருப்பாள். கலையா இருப்பாள். சுதா ரொம்ப அட்டை கருப்பியா இருப்பாள். ஜெயந்தியும் அப்படித்தான். சுதா மேல ஜோசுக்கு ஒரு கண். எப்பவும் அவளையே வம்பிழுப்பான்.

“சரி சரி.. எல்லாரும் விளாட்டுக்கு ரெடியா...” என்று கத்தினான்.

“ரெடி.......!!” என்று உரக்க கத்தினர். கத்துன கத்துல வேப்ப மரத்துல கூடு கட்டுன காக்கா பறந்துப் போச்சு.

எல்லாரும் ஒரு வேப்ப மரத்து அடியில் வந்து ரவுண்டா உட்கார்ந்தனர்.

செவத்தி பார்வை பாத்திமா மேல் இருந்தது. பாத்திமா பார்வை பீட்டர் மேல் இருந்தது.

தம்பான்தான் ஆரம்பித்தான்

“ இப்ப கல்யாண விளாட்டு விளாடப் போறோம்... யாரு மாப்பிளையாக இருக்க ஆசை படுறிங்க..

தம்பானுக்கு எப்போதும் நடுஆளா இருக்கத்தான் விருப்பமா இருக்கும். அதனாலே தம்பான்தான் கல்யாண விளாட்டை முன்னின்று நடத்த ஆரம்பத்தான்.

கேள்வி கேட்டவுடன் பசங்க எல்லாரும் கையை தூக்கினர். செவத்திக்கு பாத்திமா பொண்ணா வரனும் என்று தோமையாரிடம் வேண்டிக்கொண்டான்.

வேற வழியே இல்லை. சீட்டு குழுக்க வேண்டும். அமுல் ஒரே ஒட்டமா வீட்டுக்கு ஒடி ஒரு பென்சிலும், பேப்பரும் எடுத்துட்டு வந்தான்.

எல்லார் பேரும் எழுதப்பட்டது. மாப்பிளையைத் தேர்ந்தெடுக்க தனியாகவும், பொண்ணுக்கு தனியாகவும் எழுதப்பட்டது. பாத்திமாத்தான் எழுதினாள். அவள் கையெழுத்து அச்சில் அடித்தால் போல் இருக்கும்.

எல்லார் பேரும் எழுதி முடித்து, முதலில் பொண்ணைத் தேர்ந்தெடுக்க குலுக்கி போட்டனர். தம்பான் எடுத்தான். எல்லாரும் பாத்திமாத்தான் பொண்ணா வரனும் என்று நினைத்தனர். ஜோசு மட்டும் சுதா வரவேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டான்.

கடைசியில் பாத்திமா பேர்தான் வந்தது. பாத்திமா வெடகப்பட்டு சிரித்துக்கொண்டாள். மாப்பிள்ளையை தேர்ந்தெடுக்க குலுக்கி போட்டனர்.

பீட்டர் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான். கடைசியில் செவத்தி பேர்தான் வந்தது. செவத்திக்கு சந்தோசம் தாங்க முடியவில்லை.. தை தைன்னு குதித்தான். அவனை பார்த்து எல்லாரும் சிரித்தனர். பாத்திமாவும் கொஞ்சம் சிரித்துக்கொண்டாள். அவளுக்கு பீட்டர் பேரு வராதது கொஞ்சம் எமாற்றம்தான். இருந்தாலும் இது விளையாட்டுத்தானே..

முதலில் நிச்சயதார்த்தம் பண்ணுவதெற்கு முடிவெடுக்கபப்ட்டது.

ஜோசு குடுகுடுன்னு வீட்டுக்கு ஒடினான்.

“எம்மா.. தண்ணி கொடு.. விளாட போனும்.. சீக்கிரம்...” என்றான் சத்தம் கொடுத்தான்.

“பெரிய இவரு.. “என்று சொல்லிக்கொண்டே தண்ணிக்கொண்டுவந்து வைத்துட்டுப் போனாள். மடக்கு மடக்கு குடித்துட்டு

“எம்மா.. நிச்சயநார்த்தம்.. வைக்கலமா..?”

“எதுக்குடா... அது என்னடா நிச்சயநார்த்தம்..?”

“இல்ல.. இன்னைக்கு நல்ல நாளா...”

“எதுக்கு கேட்குற..”

“சும்மாத்தான்.. சொல்லும்மா... நான் போகனும்...”

“நல்ல நாளுந்தாண்டா...”

“சரி வாரேன்...” என்று கோவிலுக்குள் ஒடினான்.

“டேய் தம்பான் இன்னைக்கு நல்ல நாளுந்தாண்டா.. எங்கம்மாட்ட கேட்ட... நிச்சயநார்த்தம் பண்ணிருலாம்டா..” என்று மூச்சிரைக்க கூறினான்.

நிச்சயநார்த்தம் என்ற வார்த்தையை கேட்டு எல்லாரும் சிரித்தனர்.

எல்லாரும் பாட்டிட்டப் போய் " ஆச்சு.. இன்னைக்கு நல்ல நாளா..”என்றான் தம்பான்.

“யாருக்கு தெரியும்...எந்த மாசம்டா இது..”என்று திருப்பி கேட்டாள்.

“மே மாசம் ..” என்றான் அமுல்.

“தமிழ் மாசம் சொல்லுடா..”

“தெரியல..”

“எந்த நாளா இருந்தா என்ன... கல்யாணத்தை பண்ணி விளாடுங்க.. போங்க..” என்று அனுப்பி வைத்தாள்.

ஒரு இடத்தில் ஒன்னு கூடி உட்கார்ந்தனர். நிச்சயத்திற்கு முன்பு எல்லாருக்கும் டிரெஸ் எடுக்கனும் என்றான் பீட்டர்.

“திருநெல்வேலி போலாமா.. இல்ல சாத்தான்குளம் போலாமா..”

“அட நீ வேறப்பா.. திருநெல்வேலிக்கே போவும்...”என்று சொல்லிவிட்டு பஸ் மாதிரி நின்றுக்கொண்டான்.

“திருநெல்வேலி.. திருநெல்வேலி...” என்று கத்தினான்.

டவுன்ல போய் இறங்கி போத்தீஸ்ல டிரெஸ் எடுத்த மாதிரி நடித்தனர்.

ஜோசுதான் பஸ் டிரைவர், பீட்டர் கண்டெகடர்.

செவத்தியும் பாத்திமாவும் பக்கத்தில் பக்கத்தில் உட்கார்ந்துக்கொண்டனர்.

அதே பஸ்ல ஊர் வந்தனர்.

***************

பாதி பாதியா பிரிந்து எதிர் எதிரா கோவில் மணலில் உட்கார்ந்துக்கொண்டனர். மாப்பிளை பக்கம் கொஞ்ச பேரு.. பொண்ணு பக்கம் கொஞ்ச பேரு..

தம்பான் தான் வாசித்தான்.

“ வியாகுலத்தின் மகனாகிய செவத்தியானுக்கும், சகாயத்தின் மகளாகிய பாத்திமாவுக்கும் பெற்றோர்களால் முடிவு செய்யப்பட்டு திருமணம் நிச்சயக்கப்படுகிறது.”

“செவத்தியானுக்கு பதிலா, ஜேம்ஸுன்னு வாசிப்பா...” என்று கெஞ்சினான் செவத்தி.

"அதுலாம் வாசிக்க முடியாது. செவத்தி செவத்திதான்.. "என்று வாசித்து முடித்தான் தம்பான்.

செவத்திக்கு எப்போதும் தன் பெயரை பிடிப்பதில்லை. ஜேம்ஸ் என்றே எல்லாரையும் கூப்பிட சொல்வான்.

கல்யாண வேலைகள் மும்முரமா நடக்க ஆரம்பித்தது.

ஜோசுக்கு அவசரமா ஒன்னுக்கு வந்தது. கோவிலுக்கு பின்னாடி போயி ஒன்னுக்கு அடிச்சுட்டு வந்தான். கையில் பட்டதை பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த சுதா பாவாடையில் துடைச்சுக்கொண்டான். அவ அதைப்பார்த்துட்டு திட்ட ஆரம்பித்தாள்.

“அறிவு இல்ல... ச்சீ... ச்சீ.. பாவாடையில போய் துடைக்க.. நாய...”

“நீ வேணா இருந்துட்டு வந்து என் மேல துடைச்குக்கோ...” என்றான் சர்வசாதரணமா.

ஜோசு தலையில் நங்குன்னு ஒரு கொட்டு வைத்தாள் சுதா..

தலையை தடவிக்கொண்டே

“வலிக்கிலயே... எப்ப நம்ம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்... இந்த மாதிரி...”

“ஆங்... இச்சுக்கு.. போய் வேலையைப்பாரு...உன் காதுல போட்டுருக்க வாளிய எப்ப கழத்துவ...”

“அது உவரி அந்தோணியார் கோவிலுக்கு போ்ட்டது.. நான் ஒன்பதாப்பு படிக்கும் போதுதான் கழற்றமுடியும்... அப்ப பண்ணிக்கலாமா...”

“அப்ப வேணா பார்ப்போம்..” என்று சிரிச்சிக்கொண்டே சொன்னாள்.

“அப்படினா..சரி..”என்று சொல்லிட்டு ஒடிவிட்டான் ஜோசு,

சுதா திரும்பி திரும்பி பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

கோவில் கேட்டில் இருந்து சத்தம் வந்தது.

“ஏல தம்பா... வந்து சாப்பிட்டுட்டு போ...” என்று.

“சரிப்பா.. எல்லாரும் சாப்பிட்டு வந்து விளாடலாம்...” என்று எழுந்து போயிட்டான்.

செவத்திக்கு எமாற்றமாகிவிட்டது. எல்லாரும் கலைந்து சென்றனர்.

வீட்டுக்குப்போய் அவசரமாய் சாப்பிட்டுவிட்டு வந்துப்பார்த்தால் ஒருத்தரையும் காணவில்லை. கொஞ்சம் நேரம் உட்கார்ந்துப்பார்த்தான். ஜோசு மட்டும் வந்தான். மத்தவங்கெல்லாம் எங்கடா என்று கேட்டதற்கு உதட்டை பிதுக்கினான்.

“போய்.. கூப்பிடுட்டு வரலாமா..” என்று ஆசையா கேட்டான் செவத்தி.

“அதுலாம் வேண்டாம்டா.. அதுலாம் வருவாங்க..வா கோலிக்காய் விளாடும்..” என்று டவுசர் பாக்கெட்டில் இருந்து கோலிக்காய் எடுத்து விளையாட ஆரம்பித்தனர். டப்பா கோலிக்காய்தான் விளையாண்டனர்.

செவத்திக்கு கவனமெல்லாம் இங்கில்லை. கல்யாணம் முடியாம போச்சே என்று வருத்தப்பட்டான்.

“வுடுடா.. நாளைக்கு அத விளையாடலாம்...” என்றான் ஜோசு.

ராத்திரி ஜெபத்துக்கு எல்லாரும் கோவிலுக்கு வந்திருந்தனர். முன்னாடி முட்டங்காள் போட்டு உட்கார்ந்திருந்தாள் பாத்திமா. செவத்தி பக்கத்தில் அமுல் இருந்தான். ஒருவனும் மத்தியான விளையாடின விளையாட்டை யாருமே பேசவேவில்லை. பீட்டர்தான் ஜெபம் வாசித்தான். ஜெபம் முடிஞ்சு எல்லாரும் வெளியே வந்தனர். நாளைக்கு பார்க்கலாம் என்று பிரிந்து சென்றனர்.

செவத்தி ராத்திரி புரண்டு புரண்டு படுத்தான். தூக்கம் வரவேயில்லை. எழுந்துப் போய் பழைய சாமான் போட்டுருக்கிற பையை எடுத்து பழைய மோதிரம் எடுத்துக்கொண்டான். நாளைக்கு பாத்திமாவுக்கு போடலாம் என்று.

அடுத்த நாள் கோவிலுக்கு எல்லாரும் வந்துவிட்டனர். கல்யாண எற்பாடு எல்லாம் நடக்க ஆரம்பித்தது.

“ஏ..புள்ள நீ சமைஞ்சுட்டியா...?” என்று பாத்திமாவ பார்த்து கேட்டாள் பாட்டி.

எல்லாரும் முன்னாடி கேட்டதும் பாத்திமாக்கு வெட்கம் வந்தது. சுதாவும் வெட்கப்பட்டாள்.

“சமைஞ்சுதுனா... அப்படினா என்னடா..” என்று ஜோசுவை பார்த்து கேட்டான் அண்டன்.

“அப்படின்னா.. கூட்டாஞ்சோறு சமைப்பாங்கல்லா...அதான்.. அந்த கிழவிக்கு தெரியாது போல..அதான் பாத்திமாட்ட கேட்கும் போல..” என்று சொல்லிக்கொண்டே நடந்து சென்றான் ஜோசு.

“இல்ல பாட்டி.. “ என்று கூறிவிட்டு ஒடி வந்து விட்டார்கள் பாத்திமாவும் சுதாவும்.

கல்யாணத்துக்கு முன்பு பச்சை குத்தும் சடங்கு நடைபெற்றது. ஜோசுதான் வேப்பங்காயை ஒரு குச்சியால் குத்தி அதில் உள்ள பாலைத் தொட்டு செவத்தி கையில் பாத்திமா என்று எழுதினான். பின்பு கரியைத் தொட்டு அதில் மேல் தடவினான். பாத்திமா என்று பளிச்சென்று பச்சை குத்துனது மாதிரி தெரிந்தது. பாத்திமா கையிலும் செவத்தி என்று எழுதும் போது தடுத்துவிட்டாள். ஜோசும் வற்புறுத்தவில்லை.

பீட்டர்தான் ஃபாதராகிவிட்டான். தம்பான் அவனுக்கு ஃபாதர் வேடம் குடுத்தான்.

கோவில் ஸ்டேஜ்ல மேலேறி நின்றான் பீட்டர்.

கீழே பாத்திமாவும் செவத்தியும் நினறனர்.

பாத்திமாவைப் பார்த்து

“ இனபத்திலும் துனபத்திலும் செவத்தியுடன் பங்குகொள்வாயா..?” என்றான் பீட்டர்.

“ஆம்..”

செவத்தியைப் பார்த்து

“இனபத்திலும் துனபத்திலும் பாத்திமாவுடன் பங்குகொள்வாயா..?”

“ஆம்"

கையில் சணலை தாலியாக பாவித்து, அதை பீட்டர் எடுத்து செவத்தி கையில் கொடுத்தான். செவத்தி பாத்திமா கழுத்தில் கட்டினான். எல்லாரும் கை தட்டினர். பாட்டி காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கினர்.

“ஃபர்ஸ்ட் நைட்லா உண்டாடே...”என்று குரல் கொடுத்தான் ஜோசு.

“ஆமா.. அதுலாம் இல்லாம....”தம்பான் அதுக்கான வேலைல இறங்கினான்.

“அதுலாம் வேண்டாம்..”என்று சினுங்கினாள் பாத்திமா..

“சும்மாத்தான்பா.. வாப்பா..” என்று அவளையும் செவத்தியும் இழுத்துட்டுப் போய் சப்பரகுடிலுல் விட்டனர். சப்பரகுடில் இருட்டா இருக்கு்ம். திருவிழா நடக்கும் போது மட்டும்தான் சப்பரத்தை ஜோடிக்க வெளிய எடுப்பார்கள். மற்றப்படி அது பாழடைந்துப்போய்தான் கிடக்கும்.

வெளியே தென்னைந்தட்டி கொண்டு அடைத்திருந்தனர்.

உள்ளே போய் இருவரும் உட்கார்ந்தனர். சின்ன சப்பரத்தின் மேல் பாத்திமா உட்கார்ந்தாள். பெரிய சப்பரத்தின் மேல் செவத்தி இருந்தான். ஒருவரையொருவர் பார்த்துகொண்டனர். தீடிரென்று செவத்தி எழுந்துப் போய் பாத்திமா கண்ணத்தில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தான். அவள் அலறியடித்து தட்டியை தள்ளிவிட்டு வெளியே ஒடினாள். பீட்டரிடம் போய்

அழுதுக்கிட்டே

“என் கண்ணத்தை எச்சிப் படுத்திட்டான்..” என்று அழுதாள்.

கோபம் வந்தவனாய் செவத்தியப் போய் அடித்தான் பீட்டர். அடித்த அடியில் செவத்தி கீழே விழுந்து விட்டான். திருப்பி அடிக்க முடியவில்லை. ஜோசு வந்து தடுத்துப் பார்த்தான் அவனுக்கு உதை விழுந்தது.

அடித்த அடியில் முட்டெல்லாம் பேந்துவிட்டது. தம்பான் தான் தடுத்து விட்டான். எல்லாரும் ஒடிவிட்டனர். செவத்தி கூட ஜோசு மட்டும் இருந்தான். கால் மூட்டுல ரத்தம் வந்தது. ஈ மொய்க்க ஆரம்பித்தது.

சூ சூ என விரட்டிக்கொண்டிருந்தான். கையில் உள்ள பாத்திமா என்ற எழுத்தை அழித்தான். அழித்தது அழித்ததுதான்.

**********************************************************************************

பீட்டர் மற்றும் பாத்திமா வின் திருமணத்திற்கு வருகை தரும் மண்ணின் மைந்தர் ஃபாதர் ஜேம்ஸ் அவர்களை வரவேற்கிறோம் என்று ஊர் முழுக்க பேனர் அடித்திருந்தது.

ஃபாதர் ஜேம்ஸ் வந்தார். ஊரே வந்து ஆசி வாங்கியது. பாவ மன்னிப்பு கொடுத்தார்.

திருமண திருப்பலி நடைபெற ஆரம்பித்தது. மாப்பிளை பொண்ணுமாக பீட்டரும் பாத்திமாவும் ஜோடியா முன்னால் நின்றுக்கொண்டிருந்தனர்.

ஜேம்ஸ்தான் திருமணத்தை நடத்திவைத்தார்.

“ இனபத்திலும், துன்பத்திலும், நோய் நொடியிலும் பக்கத்தில் இருந்து பீட்டரைப்பார்த்துக்கொள்வாயா...?”

“பார்த்துக்கொள்வேன்..”

“ இனபத்திலும், துன்பத்திலும், நோய் நொடியிலும் பக்கத்தில் இருந்து பாத்திமாவைப் பார்த்துக்கொள்வாயா...?”

“பார்த்துக்கொள்வேன்..”

“உனக்கு பீட்டரை மணப்பதற்கு சம்மதமா..?

“சம்மதம்..”

“உனக்கு பாத்திமாவை மணப்பதற்கு சம்மதமா..?

“சம்மதம்..”

இருவரை கையை சேர்த்து பிடித்து ஒரு வசனம் சொன்னார்.

தாலிச்செயினை எடுத்துக் கொடுத்து கட்டச்சொன்னார்.

பீட்டர் பாத்திமா கழுத்தில் தாலி கட்டினான். கோவில் மணி அடித்தது.

வெடி வெடித்தது.

இருவருக்கும் திருமண வாழ்த்து சொன்னார் செவத்தியான் என்ற ஜேம்ஸ்..

காசோலை - சிறுகதை

2011-09-24T20:05:00.000+05:30

கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரைக்கும் பச்சை பச்சை என்று இருந்தது... நெல்லு
பச்சை இல்ல.. கரும்பு பச்சை...
ஏதோ ஒரு கரும்பு மூட்டுக்குள் இருந்து சத்தம் வந்தது..
" எப்பத்தான் நீ என்னை கல்யாணம் பண்ணிப்ப... நானும் உன்னை நெனைச்சு
சின்னப்பட்டு கிடக்குறேன்.. கேட்டா.. இந்தா பண்ணிருதேன்னு
சொல்லிட்டுத்தான் நிக்குறியே தவிற... செயல்ல ஒன்னையும் காணோம்.." என்று
சலிச்சுக்கொண்டாள் சுகந்தி.
சுகந்தி மடியில் இருந்து அவ பேசுறத ரசித்துக்கொண்டே அவ தொடையில ஒரு
கிள்ளு கிள்ளினான் திருமலை.
" எதுக்கு இப்படி அடிச்சுகிடுத..முதல் கல்யாணமுன்னா தைரியமா வந்துக்
கேட்கலாம்... இப்ப எனக்கு பொண்டாட்டியும் புள்ளையும் இருக்கு
தெரியும்லா.." என்று சொல்லிக்கொண்டே எழுந்து உட்கார்ந்தான்..
கரும்புக் காட்டுக்குள்ள அவர்கள் இரண்டு பேரும் பேசிக்கொண்டிருப்பது இது
புதுசு இல்லை.. அப்பப்ப நட்க்கிறதுதான்..
வீட்டுல ஜோதி தனியா இருப்பா, இவன் இங்க சுகந்தி கூட கொஞ்சிகொண்டிருப்பான்..
இங்க தனியா கெடந்து நம்ம அல்லல் படுறோமே என்று அடிக்கடி நினைத்து
வருத்தப்பட்டுகொள்வாள் ஜோதி..

ஜோதியும் திருமலையும் காதலிச்சுத்தான் கல்யாணம்
பண்ணிக்கிட்டிங்காங்க..ஜோதிக்கு இவன் ஊருக்கு பக்கத்து ஊரு.. அடிக்கடி
டிராக்டர் ஒட்டப் போறேன்னு ஒவ்வொரு ஊரு காட்டுக்கும் உழவு ஒட்டப்
போவான்.. அங்க மயங்கினதுவள கொஞ்ச நாள் வச்சுகிட்டு இருப்பான்..அது
கல்யாணம் ஆனதா இருந்தாலும் சரி.. இல்லாட்டாலும் சரி... ஒரு பார்வை.. சில
பல சிரிப்பு.. அவ்வளவுதான்..எங்கயாவது ஒதுக்குபுறமா போயி காரியத்தை
முடிச்சிருவான்...கோபாலு கூட கேட்பான் எப்படிடா இப்படி
என்று...அதுக்கலாம் ஒரு மச்சம் வேணும்டா என்று பெருமை பீற்றிக்
கொள்வான்..

ஆனால் ஜோதியை மட்டும் அவனுக்கு கழட்டி விட மனசு வரவில்லை..
முதல் நாள் பார்த்தலிருந்தே அவனுக்கு படக்கு படக்குன்னு அடித்துகொண்டது..
எப்படியாவது இவளை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட வேண்டும் என்று சபதம் கட்டிக்
கொண்டான்..
இரண்டு வருசம் வுடாபுடியா காதலிச்சு கொண்டுவந்துட்டான் ஜோதியை... வீட்டில
யாரும் ஒத்துக்கொள்ளல..

அப்புறம் எதோ ஒத்துகொண்டார்கள்.. இவனுக்கு வீட்டோடு இருக்கப்
பிடிக்கவில்லை.. கொல்லைப் பக்கத்துல உள்ள வீட்டுக்கு போறேன்னு ஜோதியை
கூட்டிட்டு வந்துட்டான்... அந்த வீடு முதல்ல ஜோதிக்கு புடிக்கவே
இல்லை..அது வீடு மாதிரியே இருக்காது.. பக்கத்தில் பேச்சு துணைக்கும்
ஆளுருக்காது. ஊருக்குள்ள போக அரை கிலோ மீட்டர் நடக்கனும்..வேற வழியே
இல்லன்னுத்தான் குடும்பம் நடத்த வேண்டியதாயிருந்தது.இவன் காலையிலே போனா
அடைஞ்சாத்தான் வருவான்..

ஜோதி ஊருக்குள்ளே போயி மாமியார் வீட்டில் உட்கார்ந்துக்கொள்வாள்..
மாமியார் தான் பையனைப் பற்றி புட்டு புட்டு வைப்பாள்.
மாமியார் திருமலையைப் பற்றி சொல்லும்போதெல்லாம் இவளுக்கு எதுக்குடா
கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்தோம் என்று இருக்கும்.. இன்னும் வாழ வேண்டிய
நாட்களை எண்ணிப்பார்ப்பாள்.. மலைப்பா இருக்கும்..

எங்க போவான்னு தெரியாது, நைட் வரும்போது தண்ணி அடிச்சுட்டு
வருவான்..வந்து சண்டைலாம் போட மாட்டான்.. அப்படியே தூங்கிருவான்.

சுகந்திக்கூட பழக்கம் எற்படுற வரைக்கும் ஜோதிகூட நல்லாத்தான் இருந்தான்..
எப்ப சுகந்தியை கரெக்ட் பண்ண ஆரம்பித்தானோ, அப்பவே ஜோதி மேல இருந்த ஆசை
எல்லாம் போயிருச்சு.. இந்த உடம்பை நினைக்கும் போது சிரிப்பா வரும்
திருமலைக்கு..

ஊருக்குள்ளே பால் சொசைட்டிக்கு பால் ஊற்ற வரும் சுகந்தியை அடிக்கடி
நோட்டம் விடுவான் திருமலை.. பால் சொசைட்டி நடத்துறது திருமலை நண்பன்
வெங்கடேசன்தான்.
பால் ஊற்ற வரும்போதெல்லாம் வெங்கடேசன் கூட நின்னுக்கிட்டு அவள கிண்டல்
அடிப்பான்.. டபுள் மீனிங்க்ல பேசிக்கிட்டு இருப்பான்.. சுகந்தி மட்டும்
விடுவாளாக்கும்.. இவ அவனை விட பச்சை பச்சையா பேசுவா..
குனிந்து பால் ஊற்றும் போது திருமலையப் பார்த்து கண்
சிமிட்டுவாள்..அந்தப் பார்வையிலே சொக்கிப்போவான் திருமலை.. அவளுக்கு வலை
விரிக்க காத்துட்டு இருந்தான்..
தீடிரென்று வீட்டுக்கு வந்து இந்த வீட்டுல இருக்க வேண்டாம் ஊருக்குள்ளே
போயிரல்லாம் என்று ஜோதியை தள்ளிட்டுப் போனான்.

ஜோதிக்கு ரொம்ப நிம்மதியாயிருந்தது.. ஊருக்குள்ளே ஜோதி வந்ததும்
சுகந்தியை அடிக்கடி காட்டுக்க்கொட்டாய் வீட்டுக்கு அழைத்துட்டுப் போய்
அவர்கள் தனிமையைப் போக்கிக்கொள்வர்..

இவளுக்கு வீட்டுல இருக்கிறதுக்கு போரடிக்கும் "நானும் வாரேன் அத்தை"
என்று மாமியரோடு கிளம்பிருவாள் காட்டுக்கு..
வேலை எதுவும் செய்ய மாட்டாள், செஞ்சாலும் மாமியார் வுட மாட்டாள்.. சும்மா
வரப்புல உட்கார்ந்திருப்பாள்..
ஊர்ல உள்ள கதை எல்லாம் அங்க உட்கார்ந்து கேட்கலாம். எவன் எவளை
வச்சிகிட்டு இருக்கான், எவ எவனை வச்சிகிட்டு இருக்கா..
அந்த கதையில திருமலை பேரும் அடிபடும். திருமலைக்கும் சுகந்திக்கும் உள்ள
தொடர்பை அப்பத்தான் தெரிஞ்சிகிட்டாள்..
அழுதுகிட்டே மாமியாரிடம் கேட்டதுக்கு "அந்த பைய எப்போதும்
அப்படித்தான்..திருந்திருவான் திருந்திருவான் நினைச்சா.. கழுத சரி வர
மாட்டுக்கான்.. நீ அத எதும் நினைக்காத.. ஊர்ல உலகத்தில இல்லாததா..உனக்கு
ஒரு புள்ள பிறந்தா சரியாயிரும்.. உங்க மாமனாரே இப்படித்தான் ஆட்டம்
போட்டாரு இப்ப எப்படி அடங்கி போயி இருக்காரு பார்த்தியா.." என்று சர்வ
சாதரணமாய் சொல்லிட்டுப் போனாள்.

ஜோதி குழந்தை உண்டானாள். திருமலைக்கு ரொம்ப சந்தோசமாயிருந்தது. அதப்
பார்த்த ஜோதிக்கும் "அப்பாடா.. திருந்திருவான்" என்று நம்ப ஆரம்பித்தாள்.
சுகந்தியைப் பார்க்க போக மாட்டான். எப்போதும் ஜோதிக் கூடவே இருக்க
ஆரம்பிச்சான்..அதுலாம் கொஞ்ச நாள்தான். ஜோதியை அம்மா வீட்டுக்கு
அனுப்பனதுக்கு அப்புறம் மறுபடியும் சுகந்தியை தேடி போவான்.

சுகந்தியே எதுக்கு நம்ம தேடுறோம், அவகிட்டத்தான் அப்படி என்னத்தான்
இருக்கு. கழுதைய ஒழிச்சுக்கிட்டவும் முடியலையே.. ஜோதிக்கும்
தெரிஞ்சிருக்கும் அவளும் ஒரு வார்த்தை கேட்க மாட்டுக்கா.. குழந்தை
பிறக்குற வரைக்கும் சுகந்திக்கிட்ட போவோம் அதுக்கப்புறம் போகவே கூடாதுடா
சாமி என்று நினைத்துக் கொண்டான்.
நினைக்கிறதெல்லாம் எங்க நடக்குது.. எத செய்யவே கூடாது என்று
நினைக்கிறமோ.. அததான் செய்ய தோணுது..

ஜோதிக்கு குழந்தை பிறந்தது. திருமலை ஆசை ஆசையா போய் பார்த்தான்.
குழந்தையோடு ஜோதியை அழைத்துட்டு வந்தான்.

ஒரு நாள் திருமலை வெளியே போயிருந்தான். சுகந்தி, ஜோதி குழந்தையைப்
பார்க்க வந்திருந்தாள். அவளைப் பார்த்ததுமே ஜோதிக்கு பத்திக்கிட்டு
எரிந்தது. குழந்தை பெற்ற உடம்போடு படுத்துகிடந்தவ எந்திரிச்சு சுகந்தி
கூட சண்டை போட ஆரம்பித்தாள்.
கூட மாமியாரும் சேர்ந்துக் கொள்ள சண்டை பெரும் சண்டையாகிவிட்டது..ஒரு
வழியா கடித்து குதறாத வழியா சுகந்தியை அனுப்பி வைத்தனர். அழுதுக்கொண்டே
போனாள் சுகந்தி. விசயம் கேள்விப்படும் போது திருமலை சுகந்திக்கிட்டத்தான்
கோபப்பட்டான்.
"எதுக்குப் போய் குழந்தையைப் பார்க்க போன..."
"பார்க்கனும் தோணுச்சு.. அதான் போனேன்.. ஆனா உன் ஆத்தாவும்
பொண்டாட்டியும் இப்படி இருப்பாளுவன்னு நான் நினைக்கவே இல்லை...யப்பா
சாமி.."
"சரி சரி வுடு..வுடு..." என்று வீட்டுக்கு கிள்ம்பினான்.. வாசலில் கால்
வைக்கவுமே ஜோதி கத்த ஆரம்பித்தாள்.
"எப்படி அவ இங்க வரலாம்..நானும் நீ திருந்திட்டன்னு நினைச்சா...அவ கூட
சுத்திட்டுத்தான் இருக்க...நான் எங்க ஆத்தா வீட்டுக்கே போறேன்.."
இவனுக்கு கோபம் தலைக்கேறி
"உங்க ஆத்தா வீட்டுக்கு போனா போ.. உன்னை யார் புடிச்சு வச்சிகிட்டு
இருக்கா.."என்று பதிலுக்கு பேசினான்.

குழந்தையோடு பிறந்த வீட்டுக்கு போயிட்டாள் ஜோதி. மாமியார் எவ்வளவு
தடுத்தும் போயிட்டாள். திருமலையும் சனியன் ஒழியது என்று இருந்துவிட்டான்.

அதுக்குள்ள குழந்தை பிறந்ததுக்கு காசு ஆஸ்பத்திரியில தாராங்கன்னு
கேள்விப்பட்டு மாமியார் திருமலையிடம்
" செக் குடுக்காங்கலாம்.. போய் அவளை கூட்டிட்டு வாடா.."
" ஒரு மயிரும் நான் போக மாட்டான்.. தேவைன்னா நீயே போயி கூட்டிட்டு
வா.."என்று கூறி எழுந்து போயிட்டான்.

********************************

கரும்பு காட்டுக்குள் இருந்து வெளிய வந்துக்கொண்டிருந்தான். பக்கத்தில்
உரசிக்கொண்டு சுகந்தி வந்தாள்.

"எதுக்கு ஒரு மாதிரி இருக்க.. உன் பொண்டாட்டி இல்லன்னு நினைச்சா.."
"இல்ல..இல்ல.. அந்த சிறுக்கிய யார் நினைக்கப் போறா.. "
"அப்ப என்ன கல்யாணம் பண்ணிக்கோ.. பாண்டிச்சேரி போலாமா..? என்றாள் கனிவுடன்.
இவளை பார்க்கவும் பாவமா இருந்தது. என்ன பண்ணினாலும் நம்ம கூடவே வருது..
பேசாம இவளையே கட்டிக்கலாம் என்று யோசிச்சவாறு வந்துக்கொண்டிருந்தான்.
"என்ன யோசனை.."
"பாண்டிச்சேரி எதுக்கு...?"
"அங்கப் போய் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்..பாண்டிச்சேரிய நானும்
பார்த்ததில்லை.. அப்படியே தாலியை கட்டிட்டு ஜாலியா இருந்துட்டு
வருவோம்.."
"வரலாம்.. ஆனா.. காசு இல்லையே...கொஞ்ச நாள் பொறு.."
"அப்படி என்னயா செலவு ஆகும்..ஒரு ஐயாயிரந்தான் ஆகும்.. உன்னால எற்பாடு
பண்ண முடியாது..?"
"இப்பலாம் ஒரு பயலும் கடன் கொடுக்க மாட்டான்...அதான் பொறுங்கிறன்...எங்க
அம்மாட்ட கேட்டாலும்.. என் பொண்டாட்டி போனதிலிருந்து எங்கிட்ட பேசகூட
மாட்டுக்கா..."என்றான்.

கொஞ்சம் நேரம் கழித்து
" நான் வேணா ஒரு ஐடியா சொல்லவா.. உனக்கு குழந்தை பிறந்ததுக்கு செக்
குடுப்பாங்கலா.. அந்த ஆறாயிரத்தை வாங்கிட்டு வந்துரு...எப்படி என்
ஐடியா.."
"நானும் அததான் யோசிச்சுகிட்டு இருந்தேன்... ஆனா அவளப் போய் மறுபடியும்
கூப்பிடுனுமே..."
"நான் வாரேன்... அவ பேர சொல்லிட்டு செக் வாங்கிட்டு வந்துரலாம்.."
"அதுலாம் வேண்டாம்..எங்க அம்மாக்கு எற்கன்வே செக் குடுக்கிறது
தெரியும்..நான் போய் அவளையே கூட்டிட்டு வரப் பார்க்குறேன்.." என்று
சொல்லி விட்டு வீட்டுக்கு போயிட்டான்.

ஜோதி வீட்டுக்குப் போய் அவளை கூப்பிடவும் அவளும் கிளம்பி வந்துட்டாள்.
நம்ம வேலை இவ்வளவு சுலபமா நடக்க்குன்னுதிருமலை நினைக்கவே இல்லை.
ஜோதியும் எப்படா திருமலை வந்து கூட்டிட்டு போவான்னு காத்திருந்தாள். இவன்
வரவும் கிளம்பிவிட்டாள்.

ஆசையாவும் பேசவில்லை.. ஒரிரு வார்த்தை மட்டும் பேசிக்கொள்வான்..
குழந்தையை மட்டும் கொஞ்சுவான்.
"உனக்கு ஒரு சித்தியை சீக்கிரன் கூட்டிட்டு வாரேன் "என்று குழந்தையைப்
பார்த்து மனசுக்குள் சொல்லிக் கொள்வான்.

அடுத்த நாளே ஆஸ்பத்திரிக்கு ஜோதியை கூட்டிட்டு போய் கையெழுத்துப் போட்டு
செக்கை வாங்கினான்.
செக்கை கொண்டுட்டு பேங்குக்கு போனா, செக்கை அக்கவுண்டில் போட்டுத்தான்
எடுக்கனும் என்றனர்.
அதுக்கு புதுசா அக்கவுண்ட் ஆரம்பிக்கனும் என்றனர். இந்த ஆறாயிரம்
வாங்குறதுக்குள் விடிஞ்சிரும் போலிருக்கு என்று ஊருக்கும் பேங்குக்கும்
ஜோதியை கூட்டிட்டு அழைந்தான். ஒரு வழியா அக்கவுண்ட் ஒபன் பண்ணி செக்
கலெக்சன் போட்டுட்டு வந்தான்.
பணம் எப்ப வரும் என்று கேட்டதுக்கு
"அது விருத்தாச்சல்ம் பேங்க் செக், அங்க போயிட்டுத்தான் வரும்.. ஒரு
வாரத்துக்கு மேல ஆகும்.. "என்றார் பேங்க் கிளார்க்.

பணம் எடுக்குற சீட்டுல முதலிலே விபரமா ஜோதிட்ட கையெழுத்து வாங்கி வச்சுகிட்டான்.
தினமும் பேங்குக்கு போயி பணம் வந்துட்டான்னு பார்த்துட்டு வருவான்.
திருமலை தினமும் வருவத பார்த்து நாளைக்கு வந்துரும் வந்து எடுத்துக்கோங்க
என்று வெடுக்குடன் கூறி விட்டார் பேங்க் கிளார்க்.

ஜோதிக்கு ரொம்ப சந்தோசமாயிருந்தது. திருமலை செக் வாங்குவதற்கு கூட்டிட்டு
போனதும், பேங்குல கணக்கு தொடங்குனதும் நம்ம மேல இவ்வளவு அக்கறையா
இருக்கான்,
அவனிடம் சிரிச்சு பேசி ரொம்ப நாளாச்சு, இனிமேல் அவனை நல்லா
கவனிச்சுகிடனும் என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.
பணம் நாளைக்கு கிடைத்து விடும் என்ற நம்பிக்கையில் சுகந்தியிடம் நாளைக்கு
பத்து மணிக்கு கள்ளகுறிச்சி பஸ்டாண்டுல வெயிட் பண்ணச்சொன்னான். பணம்
வந்ததும் நான் வந்துருதேன் என்று சொல்லிட்டான்.

காலையிலே நல்லா டிரஸ் போட்டுக்கிட்டு கிளம்பினான். எங்க போறிங்கன்னு
கேட்ட ஜோதியிடம் ஒரு பதிலும் சொல்லவில்லை.

பைக்கில வேகமா பேங்குக்கு போனான். பேங்க் இருக்குற ஊருக்கும் இவன்
ஊருக்கும் ஐந்து கிலோ மீட்டர் துரந்தான். இவனுக்கு அவசரம்.. வேகமா
போனான்.

பணம் எடுக்கறதுக்கு கணக்கு வச்சுக்கிற ஆள்தான் வரனும், அவங்களைப் போய்
கூட்டிட்டு வாங்கன்னு திருப்பி அனுப்பி வச்சுகிட்டாங்க..
இவனுக்கு டென்சன் தலைக்கு மேல் எறியது.. வண்டியை எடுத்துட்டு வேகமா வந்தான்.

வீட்டில் இருக்கும் ஜோதிக்கு போன் வந்தது.. அடித்து பிடித்து
கிளம்பினார்கள் ஜோதியும் மாமியாரும்...
அங்கப் போய் பார்த்தா திருமலையை ஆஸ்பத்திரியில்
சேர்த்திருந்தார்கள்..காலில் பலமா அடி பட்டிருந்தது.
மாமியார் அதுக்குள்ள அழ ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.
திருமலை வேகமா வண்டியில் வரும் போது எதிர்த்தாப்புல வந்த வண்டியில்
மோதிவிட்டான். அப்புறம் பக்கத்தில் உள்ளவங்களெல்லாம் இங்க வந்து
சேர்ந்துட்டாங்க.
இது சின்ன ஆஸ்பிட்டல்தான். கள்ளகுறிச்சி கூட்டிட்டு போங்க என்று டாக்டர்
சொல்லி விட்டார். காலில் எதோ எலும்பு முறிந்த மாதிரி இருந்தது.

உடனே ஜோதி பேங்குக்கு ஒடிப் போய் ஆறாயிரம் பணத்தை எடுத்துட்டு திருமலையை
காரில் எற்றிக்கொண்டு கள்ளகுறிச்சிக்கு கிளம்பினாள்.

கள்ளகுறிச்சி பள்ஸடாண்டை கார் கடக்கும் போது ,சுகந்தி பஸ்டாண்டில் ஒர்
பையுடன் திருமலைக்காக நின்றுக்கொண்டிருந்தாள்...
கார் மெதுவா ஆஸ்பத்திரிக்குள் ஊர்ந்து சென்றது....!

---ஜெபஸ்டின் ரொட்ரிக்ஸ்.பி

தங்க ஆஸ்பத்திரி-- சிறுகதை

2011-09-20T13:32:00.000+05:30

தண்ணி பிடிக்கிற இடத்தில, குளத்தில, காட்டுக்கு போற வழியில எல்லாம் இடத்திலும் கேட்டுப் பார்த்தாள் செல்லம்மாள்.

ராஜாத்தி மசியவே இல்லை. செல்லம்மாள் மட்டுமல்ல; மஞ்சுளா, அமுதா ரெண்டு பேரும் தனியா தனியா கேட்டுப் பார்த்தார்கள்..

ஒரு பதில் வராது ராஜாத்தியிடம் இருந்து.. வேற வழியே இல்லன்னு செல்லம்மாள், மஞ்சுளா, அமுதா மூணு பேரும் கூட்டு சேர்த்துப் போய் கேட்டகலாம்னு முடிவு பண்ணி சத்திரத்துகிட்ட நின்னார்கள். ராஜாத்தி தனியா ஆத்துல குளிச்சிட்டு வந்துக் கொண்டிருந்தாள். ஈரத்துணியை உடம்பில சுற்றிட்டு வருவது எதோ கருந்தூண் அசைந்து வருவது போலிருந்தது..

இடுப்பில வாளி இருந்தது. அதில் துணிகள் நிரம்பி இருந்தது.. ஒரு புறம் வாழைத்தோட்டம், மறுபுறம் வயக்காடு. ரோட்டுக்கு நேரா மேல பார்த்தா மலை மேல வெங்கடாஜலபதி கோவில்.. ஆட்கள் ஆத்துல குளிச்சிட்டு ஊருக்குள்ள வருவதும் போவதுமாக இருந்தனர்.

நல்லா ஜிலு ஜிலுன்னு காற்று அடித்தது.

சத்திர பஸ்டாண்டுல ஒரு ரூபாய்க்கு வெள்ளைரிக்காயை வாங்கி கடித்துக் கொண்டாள் ராஜாத்தி. வீட்டுக்கு போய் சேருர வரைக்கும் நேரம் போகனும்லா.. பாளையங்கோட்டை போறதுக்கு பஸ்ஸுக்காக காத்திருந்த

ரோஸ் மேரி இவளைப் பார்த்து

" ஏய், ராஜாத்தி.. என்ன ஆற்றுப்பக்கம்... ஆச்சர்யமால்லா இருக்கு..." என்றாள். சொல்லும் போதே அவளிடம் இருந்த ஒரு வெள்ளைரிக்காய் பிஞ்சை ஒண்ண எடுத்துக்கொண்டாள். ரோஸ் மேரி ஆர்.சி கோவில் தெருக்காரி.

"அங்க குளம் வரண்டுலா கிடக்கு.. அதான்.. துணி வேற சேர்ந்துப் போச்சு...எடுத்துட்டு வந்து துவைச்சா ஒரு வேலை முடிஞ்ச மாதிரிலா.. அப்புறம் எங்க தூரமா...?"

"இங்கத்தான்... ஹைகிரவுண்டுக்கு போறேன்... என் மச்சான் பொண்டாட்டிய அங்க சேர்த்திருக்கு... போய் பார்க்கப் போறேன்..."

திருநெல்வேலி என்று போர்டு போட்டு பஸ் வரவும் ரோஸ் மேரி கிளம்பினாள். ராஜாத்தியும் நடையக் கட்டினாள்.

கொஞ்சம் தூரந்தான் நடந்திருப்பாள்..அங்க மூன்று பேரும் ஒன்னா நிக்கது பார்த்துட்டு கொஞ்சம் பயந்துதான் போனாள்..

இப்ப ஜிலு ஜிலு காற்றுலாம் போய் வெக்கை வந்தமாதிரி இருந்தது ராஜாத்திக்கு..

"ஏய் நில்லுடி, உன்னைத்தான்... எவ்வளவு தூரம் உன்னை கேட்டுப்பார்க்கிறோம்.. பதில் எதும் சொல்லாமல் சிலுப்பிக்கிட்டு போறே..இப்ப பதில் சொல்லிட்டு போடி " என்று வெடித்தாள் மஞ்சுளா..

"ஆமாக்கா.. நானும் கெஞ்சி வேற கேட்டுப் பார்க்கிறேன்.. ஒன்னும் சொல்ல மாட்டுக்குறா.. ஏய் இப்ப சொல்லுடி.. பங்கு தர முடியுமா.. முடியாதா...?" என்றாள் செல்லம்மாள்.

மூவரும் சண்டைகோழி மாதிரி சீறுவதப்பார்த்து ஆத்திரமா வந்தது ராஜாத்திக்கு. இதுல வேற ஒரு சைக்கிள்ல போன ஒரு பெருசு, நிண்ணு பார்த்துட்டுப் போச்சு..

தீடிரென்று ஆவேசம் வந்தவளாய்

" ஒரு மயிரும் தர முடியாதுங்கடி.. என்ன பண்ணனுமோ பண்ணிக்கோங்கடி..." என்று கத்தி விட்டு இடத்தை காலி பண்ணினாள்.

மூன்று பேருக்கும் மூஞ்சில அடித்தால் போல் ஆகிவிட்டது.

நடந்த விசயம் இதுதான்.

முன்னால் திருநெல்வேலி மாவட்டம், தற்போதைய தூத்துகுடி மாவட்டம், ஸ்ரீவைகுண்டம் தாலுக்காவைச்சார்ந்த கருங்குளம் ஊரில் இருந்து சிவராமகிருஷ்ணன் பொது மக்கள் சார்பாக எழுதிக்கொள்வது, எங்கள் ஊரைப் பற்றி தாங்கள் எற்கனவே அறிந்திருப்பீர்கள்.. தாமிரபரணி நதிக்கரையில் எங்கள் ஊர் அமைந்துள்ளது..பாதி பேர் விவசாயமும், மீதி பேர் கூலித்தொழிலையும் நம்பி உள்ளனர்.. நவதிருப்பதிகளில் ஒன்றான வெங்கடாஜலபதி கோவில் எங்களூரில் அமைந்துள்ளது. இங்கு எல்லா சமயத்தினரும், சமூகத்திருமாக சுமார் ஐயாயிரத்திற்கு அதிகமாக வாழ்ந்து வருகிறோம். ஆனால் இங்கு மருத்துவ வசதி இல்லை..எதுக்கெடுத்தாலும் ஹைகிரவுண்டுக்கும் ஸ்ரீவைகுண்டத்துக்கும் ஒட வேண்டியதாயிருக்கிறது.. இருக்கிறவன் ஓடுவான், இல்லாதவன் என்ன பண்ணுவான்..எனவே எங்கள் ஊரில் ஒரு ஆஸ்பத்திரி தொடங்க எற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்பதை ஊர் மக்கள் சார்பாக கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

இப்படிக்கு தங்கள் உண்மையுள்ள

சு.சிவராமகிருஷ்ணன்

தலமை ஆசிரியர் ( ஓய்வு)

கருங்குளம்

சிவராமகிருஷ்ணன் வாத்தியார் அக்ரகாரத்துக்காரர்.. அக்ரகாரம் மலைக்கு கீழே அமைந்துள்ளது.. யூகோ வங்கி அருகில்தான் வாத்தியார் வீடு.. இந்த வங்கியே வாத்தியாரின் வலியுறுத்தலின் பேரில்தான் வந்தது என்று பெருமைபட்டுக்கொள்வார். அவரது வீட்டின் திண்ணையில்தான் ஊரின் முக்கிய முடிவுகள் எடுக்கப்படும். அவ்வாறு எடுக்கப்பட்டதுதான் ஆஸ்பத்திரி அமைக்கும் முடிவு...எழுதி முடித்து ஸ்ரீவைகுண்டம் எம்.எல்.ஏ விடம் நேரில் சென்று கொடுத்துட்டு வந்தார்.. சீக்கிரம் ஆஸ்பத்திரி வரும் என்ற நம்பிக்கையில் இருந்தனர் ஊரின் முக்கியஸ்தர்கள்..

ஒரு வழியா சுமார் ஒரு வருடம் கழித்து கருங்குளத்திற்கு ஆஸ்பத்திரி அமைக்கும் திட்டம் வந்தது.. அது வந்ததுக்கு வாத்தியார் போட்ட மனுதான் என்று ஊருக்குள்ளே பேசிக்கொண்டார்கள். ஆஸ்பத்திரி கட்ட இடம் பார்ப்பதுதான் பெரிய பிரச்சினையாக இருந்தது. முதலில் சந்தன மாரியம்மன் கோவில் கிட்டயும், பின்னர் கள்ளிகாட்டு கிட்டயும் இடம் பார்த்தனர். பின்னர் முடிவாக மலைக்கு அடியில் கட்டலாம் என்று இடம் ஒதுக்கப்பட்டது..

ஊருக்குள் இச்செய்தி கேள்விப்பட்டு சந்தோசமடைந்தனர்.. மலைக்கு மேல செல்ல போடப்பட்ட தார் ரோட்டுக்கு கிழக்காக, வாத்தியார் மற்றும் ஊர் பெரியவர்கள் முன்னிலையில் பூமி பூஜை போடப்பட்டது.. வேலை மும்முறமாக நடைபெற ஆரம்பித்தது.

வானம் தோண்ட ஆள் வரவழைக்கப்பட்டனர்.. அவ்வாறு வந்தவர்கள்தான் சுப்பையா, இசக்கி, ஆறுமுகம் மற்றும் மாணிக்கம்..நான்கு பேருமே உள்ளூர்தான்..

சுப்பையாவுக்கு வாத்தியார் நல்ல பழக்கம்.. அதனாலயே சுப்பையாவுக்கு வானம் தோண்டும் வேலை கொடுக்கப்பட்டது.

சுப்பையாத்தான் மற்ற மூணு பேர கூட்டிட்டு வந்திருந்தான்..

நான்கு பேரும் நாலு பக்கமும் மண் வெட்ட ஆரம்பித்தனர். மலைப்பகுதியினால கல்லும் பாறையுமாக இருந்தது.. தோண்டுவதற்கு ரொம்ப கஷ்டப்பட்டனர்.. அப்பப்ப ஊர் மக்கள் வந்து பார்த்துட்டு போவார்கள்..

ஒரு நாள் வேடிக்கை பார்க்க வ்ந்த ராமு கோனார்

" ஏல, என்ன வேலை ரொம்ப மந்தமா நடக்கிற மாதிரி இருக்கு.. வேகமாய் தோண்டுங்கப்பா.. அதுக்குன்னு காலுல கீலுல போட்டுராதிங்க..." என்றார்.

"அதுலாம் எங்களுக்கு தெரியும்.. உம் ஜோலியப் பார்த்துட்டு போரும்.." என்று வெடுக்குடன் கூறிவிட்டான் சுப்பையா.

"வெயில் வேற மண்டையை பொழக்குது.. ஒரே வேக்காடா இருக்குதே ஒரு பைனி வாங்கிட்டு வந்து கொடுக்கலாம்லா.. அதவிட்டுட்டு நொள்ள மயிரு சொல்லிக்கிடுதானுவோ..." என்று கூறிக்கொண்டே கடப்பாறையை ஒரு போடு போட்டான்.

ராமுகோனார் எப்பவோ இடத்தை காலி பண்ணிவிட்டார்.

கடப்பாறையை போட்ட போடுல "டிங்க்"னு சத்தம் வந்தது. மண் எதும் கிளறவில்லை.மறுபடியும் ஓங்கி குத்தினான். மறுபடியும் அதே சத்தம்.. மற்ற மூணு பேரையும் பார்த்தான். அவர்கள் இதை கவனித்த மாதிரி தெரியவில்லை.. காலால் நொண்டிப்பார்த்தான்.. ஏதோ இடறுது மாதிரி தெரிந்தது.. சுற்றும் முற்றும் பார்த்துட்டு கீழே குனிந்து கையால் நெருடினான்.. பானை மாதிரி இருந்தது.. சுப்பையாவுக்கு குப்பென்று வேர்த்து விட்டது. சந்தோச வேர்வையா என்று தெரியவில்லை..புதையலா இருக்குமோன்னு சந்தேகமாயிருந்தது.. இருந்தாலும் இப்ப எடுக்க முடியாது..இவனுவ வேற இருக்கானுவ.. ராத்திரி வந்து பார்க்கலாம்.. என்று எண்ணிக்கொண்டு மணலை போட்டு மூடினான். வேற இடதில தோண்ட ஆரம்பித்தான், எதுவும் தெரியாத மாதிரி..

நடகிறத எல்லாம் தெரியாத மாதிரி வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் மூணு பேரும்..

மதிய சாப்பாட்டுக்கு பிறகு ஒரு விதமான பட படப்புடன் வேலை செய்தான் சுப்பையா.

" என்ன.. சுப்பையான்ன.. ஒரு மாதிரி இருக்கியே... என்ன ஆச்சு..எதும் புதையல் எதும் அம்புட்டுகிச்சா..." என்று நெண்டினான் இசக்கி.

" யேய்.. அதுலாம் ஒண்ணுமில்லப்பா.. வேலையப்பாருங்கப்பா... ஐயர் வானம் தோண்டுறதுக்கு பத்து நாளுதான் குடுத்திருக்காரு..சீக்கிரம் முடிச்சாகனும்.. ஆகட்டும் ஆகட்டும்.." என்று மண்வெட்டியைக் கொண்டு கொத்த ஆரம்பித்தான்.

மூன்று பேரும் சிரித்துக் கொண்டனர்.

சாயங்காலம் எதிர்த்தாப்புல உள்ள ஒடையில் கை,கால் கழுவிட்டு நான்கு பேரும் வீடு திரும்பினர்.

இரவானதும் பொண்டாட்டி தூங்கினதுக்கப்புறம் பூனை மாதிரி எழுந்து மலைக்கு வந்தார். ஆள் அரவமே இல்லை.. ஒரே இருட்டு கசமாயிருந்தது.. மலைக்கு மேல கோவிலில் மட்டும் லைட் எரிந்தது.

டக்குன்னு குழில இறங்கி பானையைச்சுற்றி உள்ள மண்ணை கையால் தோண்டி , பானையை வெளிய எடுத்தான்.. செம்பா, வெண்கலமா என்று இருட்டில் தெரியவில்லை. பானையின் வாயில் எதோ கொண்டு அடைக்கப்பட்டிருந்தது.. மூச்சு நின்று விடும் போலிருந்தது.. அப்படியே பானையை எடுத்துக்கொண்டு மேலேறினான்.. பாறைக்கு பின்னால் இருந்து மூன்று பேரும் வெளிய வந்தனர்.. சுப்பையாவுக்கு கண்ணு முழியெல்லாம் பிதுங்கிவிட்டது.

"கையில் என்ன சுப்பையான்ன... சுடு சோறா..? வாங்க சாப்பிடலாம்... நாங்க குழம்பு வச்சிருக்கோம்..." என்று கூறிக்கொண்டே மூன்று பேரும் சூழ்ந்துக் கொண்டனர். வேற வழியில்லை பங்குதான்...

பாறைக்கு பின்னால் போயி பானையின் வாயை அவிழ்த்தனர். உள்ளே தங்கம் ஜொலி ஜொலித்தது..

அந்த இருட்டுக்குள்ளே மொத்தம் எத்தனை என்று எண்ணினர். மொத்தம் 60 காசு இருந்தது.. ஒவ்வொண்ணும் நாலு கிராம் இருந்தது..

மூன்று பேருக்கும் மிகுந்த சந்தோசம்.. சுப்பையாவுக்கு மட்டும் வருத்தமாயிருந்தது..

ஆளாளுக்கு பங்கு போட்டுக் கொண்டனர். பானை மட்டும் தனக்கு வேண்டும் என்று கூறி விட்டான் சுப்பையா.. அவர்கள் மறுப்பெதும் கூறவில்லை.. காரியத்தை முடித்து விட்டு வீட்டுக்க்கு வந்தனர். அவர்கள் புதையல் எடுத்ததுக்கு சாட்சியாக நிலா மட்டும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

அவரவர் பொண்டாட்டியிடம் மட்டும் சொல்லி வைத்தனர். அவர்களுக்கும் அடக்க முடியாத சந்தோசம்..

இசக்கி பொண்டாட்டி செல்லம்மாள் கேட்டாள்

"சரி.. இந்த தங்கமெல்லாம் எதுல இருந்தது.." என்றாள்.

"அது ஒரு பானையில இருந்தது.." என்றான் இசக்கி.

"மண் பானையா...?"

"இல்லை... அது என்னமோ.. தெரியல.."

"அத எங்க..."

" அது நம்ம சுப்பையா அண்ணன் எடுத்துகிட்டாரு.."

"அவருக்கு எப்படி குடுக்கலாம், நமக்கு அதுலயும் பங்கில்லையா...? என்று கேட்டாள்.

இதே கேள்வியைத்தான் மஞ்சுளா மாணிக்கத்திடமும், அமுதா ஆறுமுகத்திடமும் கேட்டார்கள்.

"நாங்க பார்த்துக்கிறோம்...அத எப்படி வாங்குவதுன்னு எங்களுக்கு தெரியும்.." என்று பார்க்கிற இடத்திலெல்லாம் சுப்பையா பொண்டாட்டி ராஜாத்தியிடம் நச்சரிக்க ஆரம்பித்தார்கள்..

இதுதான் நடந்தது..

மூன்று பேரும் ராஜாத்தி வீட்டு முன்னால் நின்று கத்த ஆரம்பித்தார்கள். இதை கேள்விப்பட்டு இசக்கி ஒடிவந்து

"பொட்டை முண்டைகளா... காரியத்தை கெடுத்துடாதிங்கடி... இடத்தை காலி பண்ணுங்கடி..." என்று எவ்வளவோ சொல்லிப்பார்த்தான்.

அவர்கள் அதை காதுல வாங்கின மாதிரி தெரியல.

" அந்த பானை வைரமாயிருந்துருக்கலாம்.. இல்ல அத வுட பெருசா இருந்திருக்கலாம்.. அதான் புருசனும் பொண்டாட்டியும் கமுக்கமா ஆட்டையப் போட்டுட்டிங்க...பானைய எடுத்து வந்து காட்டுடி.. அப்ப எதுக்கு ஒழிச்சு வைக்க..."என்று தாருமாரா கத்திகொண்டிருந்தார்கள்.. அதற்குள் வேடிக்கை பார்க்க கூட்டம் கூடி விட்டது.. இசக்கி தலையில் அடித்துக் கொண்டான்.

விசயம் வாத்தியாருக்கும் தலைவர் காதுக்கு போனது.. ஊரே ஒன்று திரண்டு விட்டது.

அதற்குள் சுதாகரித்துக் கொண்டு நாலு பேரும் ஒன்று தெரியாதது போல நாடகமாடினர்..வீட்டுக்குள் யாரையும் சோதனை செய்ய விடவில்லை..

செய்துங்கநல்லுர் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் வந்துவிட்டார்.. வாத்தியார்தான் தகவல் சொன்னார்.. இன்ஸ்பெக்டர் மிரட்டி கேட்டதில் ஒத்துக்கொண்டனர்..

சுப்பையாத்தான் எல்லாருட்டயும் தங்க காசுகளை வாங்கி மொத்தம் 60 காசுதாங்க என்று சாமி மேல சத்தியம் செய்து போலிஸீடம் ஒப்படைத்தான்.. பத்திரமாக அரசாங்க கருவூலத்தில் கொடுக்கப்பட்டது..

சுப்பையாவ பார்க்கத்தான் பாவமாய் இருந்தது.. அன்றிரவு நாலுபேர் பொண்டாட்டிகளுக்கும் உதை விழுந்தது..

கைக்கு எட்டுனது வாய்க்கு எட்டலையே என்று நொந்துக்கொண்டார்கள்.

விறுவிறுவென்று ஆஸ்பத்திரி கட்டிமுடிக்கப்பட்டது. திறப்பு விழாவிற்கு ஸ்ரீவைகுண்டம் எம்.எல்.ஏ வந்திருந்தார்.

" இந்த ஆஸ்பத்திரி வருவதற்கு எம்.எல்.ஏ எடுத்த முயற்சி சொல்லி மாளாது.. மேலும் தோண்டும் போதே நமக்கு தங்கம் கிடைத்தது.. இனிமேல் இத தங்க ஆஸ்பத்திரி என்றே கூப்பிடுங்கள்.. நமக்கு செல்வத்தை அள்ளி கொடுக்கும்.." என்று வாய் கிழிய பேசிக்கொண்டிருந்தார் சிவராமகிருஷ்ணன் வாத்தியார்.

ஆஸ்பத்திரி திறந்து வைக்கவும் கூட்டம் ஆர்ப்பரித்தது. கூட்டத்தில் சுப்பையா மட்டும் அழுதுக் கொண்டிருந்தான்..

பல வருடம் கழித்து...!

" ஏய்.. ராஜாத்தி அக்கா... தங்க ஆஸ்பத்திரியில உங்களுக்கு பேரன் பிறந்திருக்காமே.. போய் பார்க்கலயா..." என்று கேட்டுக்கொண்டே பக்கத்தில் உட்கார்ந்தாள் வள்ளி.

"கேள்விப்பட்டேன்... மருமகனுக்கும் நமக்கும் சண்டை..அவுங்க குடும்பம்லா ஆஸ்பத்திரிய வந்து மொய்க்கும்.. அதான் லேட்டா போய் பார்த்துக்கலாம்.. முதல் பேத்திக்கே மோதிரம் போட்டோம்.. இப்ப போட தங்கம் வாங்க எவண்ட காசு இருக்கு...

வந்த சீதேவியை விரட்டி விட்டாச்சு..அப்புறம் போய் பேரனை பார்க்கணும் வள்ளி..” என்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

சுப்பையா கேட்டுக்கொண்டுதான் இருந்தார்.. வீட்டுக்குள் சென்று அடுக்களையின் மேல் உள்ள பரணியில் மூடி வைத்த பானையத்தூசி தட்டி எடுத்தார். நேரா கணேச ஆசாரி கடைக்கு போய் பானையை விற்று ஒரு கிராம் மோதிரம் வாங்கிக்கொண்டார்.

புதையலை போலிஸிடம் ஒப்படைக்கும் போது அங்கு நடந்த கூச்சல் குழப்பத்தில், தங்கத்தை மண்பானையில் வைத்து கொடுத்ததை யாரும் கவனித்த மாதிரி தெரியவில்லை..

தங்கத்தோடு தங்க ஆஸ்பத்திரிக்கு பேரனை பார்க்க நடக்க ஆரம்பித்தார் சுப்பையா.

---ஜெபஸ்டின் ரொட்ரிக்ஸ். பி

ரட்சிக்கப்பட்டவள்.....

2011-09-14T18:09:00.001+05:30

ராமாயீ கலப்பையும் மண்வெட்டியும் வெளியே எடுத்து வைக்கும் போதே, அம்பிகா கேட்டாள்

" என்ன ஆச்சி, காட்டு வேலையா. யார் காட்டுல..."

ராமாயீ ஒரு சிரிப்புடன் "ஏங்காட்டுக்கா போகப் போறேன்...எல்லாம் அந்த தங்கவேல் தலைவர் காட்டுக்குத்தான்.." என்று வீட்டை பூட்டிக்கொண்டே சொன்னாள்.

ராமாயீ எந்த ஒரு பதிலுக்கும் ஒரு சிரிப்புடன்தான் பதில் சொல்வாள். அதுவும் மனசில இத்தனை கவலையை வச்சிக்கிட்டு...தங்கவேல் தலைவர் கூட சொல்லுவார்" எப்படி ராமாயீ.. இவ்வளவு பிரச்சினைக்கு மத்தியிலும் எப்பொழுதும் சிரிப்பா இருக்க.." என்பார்.

இவளுக்கு பதில் சொல்ல தெரியாது. இருந்தாலும் எதோ சொல்லி சமாளிப்பாள்..தான் புருசன் ராஜவேல் சாகும் போது நீ எப்போதும் சிரிச்சிக்கிட்டே இருக்கனும்னு சொன்னதாக அம்பிகாட்ட மட்டும் சொன்னாள். அதுவும் சிரிச்சிக்கிட்டுத்தான்.. ஆச்சி எப்படித்தான் எல்லா விசயத்தையும் ரொம்ப சுலபமாக எடுத்துக்கொள்ளுகிறாளோ என்று ஆச்சர்யப்படுவாள் அம்பிகா.. நம்மளும் இருக்கிறமோ.. என்று கவலைப்படுவாள். தான் புருசன் இறந்துப்போனதிலுருந்து தனக்கு ஆச்சிதான் எல்லாம் என்று நினைத்துக் கொள்வாள்..

யாரும் இல்லாத தனக்கும் தன் பையனுக்கும் ஆச்சி மட்டுமே துணை என்று சொல்லிக்கொள்வாள்.. யாரும் இல்லாத ராமாயீக்கும் அவள் மட்டுமே துணை.. ராமாயீக்கு இன்னொரு துணை இருந்தது. அதுதான் அவளுடைய ஆடு.. அரசன்னு பேரு வச்சு அழகாய் வள்ர்த்து வந்தாள்.அம்பிகா வீடும் ராமாயீ வீடும் பக்கம் பக்கம்தான்..

வீட்டு பூட்டை பூட்ட முடியவில்லை. எவ்வளவு முயன்றும் முடியவில்லை.. அம்பிகாவும் முயற்சி பண்ணிப் பார்த்தாள்.

முடியவில்லை.

"இழவெடுத்த பூட்டு, இன்னைக்கு ஏன் மக்கர் பண்ணுதுன்னு தெரியலயே..." என்று நொந்துக் கொண்டாள்.

" சரி.. நீ போ.. நான் வீட்டை பார்த்துக்கிறேன்..." என்று ராமாயீயை அனுப்பி வைத்தாள்.

" சரி சரி.. பார்த்துக்கோ... பேரன் தூங்கிட்டானா..." என்று கேள்வியைக் கேட்டு விட்டு பதிலை எதிர்பாராமல் நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

தோளில் மண்வெட்டியும், ஒரு கையில் கலப்பையும் இன்னொரு கையில் சாப்பாடு சட்டியுமாக நடந்துப் போனாள்.

அம்பிகா ராமாயீ போவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ராமாயீ ஒரு நாள் கூட வீட்டில் இருந்ததே கிடையாது. எதாவது ஒரு வேலைக்கு சென்று விடுவாள்.

நூறு நாள் வேலை பஞ்சாயித்துல போட்டாங்கன்னா முதல் ஆளு ராமாயீ தான் கிளம்புவாள். மற்றபடி தினமும் களை வெட்டுவத்ற்கு எதாவது ஒரு வீட்டில் இருந்து அழைப்பு வந்து விடும். சில நேரங்களில் பக்கத்து ஊருக்கும் களை வெட்டுவதற்கும் செல்வாள். மேலும் ஊரில் உள்ள கரண்ட் ஆபிஸ், பஞ்சாயத்து ஆபிஸ், பேங்க், போஸ்ட் ஆபிஸ் எல்லாத்துக்கும் ராமாயீதான் கூட்டி பெருக்குவாள்... யாரும் விஷேச வீட்டுக்கு கூப்பிட்டாங்கனா, போய் பாத்திரம் தேய்த்து காசு வாங்கிட்டு வருவாள்.. ஒரு வாய் கூட எதிர்த்து பேச மாட்டாள். அதனாலயே எல்லாரும் ராமாயீயதான் எதுக்குனாலும் கூப்பிடுவார்கள்..

தினமும் சமைக்க முடிந்தால் சமைப்பாள்.. இல்லன்னா அம்பிகா வீட்டில் கை நனைத்து விடுவாள்.. அம்பிகா வீடு மட்டுமல்ல எல்லார் வீட்டுக்கும் போக அவளுக்கு உரிமை இருந்தது.. உரிமையோடு போய் சாப்பாடுவாள். எல்லாரும் அவளுக்காக வருத்தம்தான் படுவார்கள்.

ஒரு சின்ன கவலை மட்டும் ராமாயீக்கு இருந்தது. அது ஒடிப்போன தன் மகன் ராஜேந்திரன பற்றித்தான்.

அவனுக்காகவே இவ்வளவும் உழைத்தாள்.. ஒரு நாள் தன் பையன் திரும்பி வருவான்..அவன் நம்மள வச்சு காப்பாற்றா விட்டாளும் அவனை நம்ம வச்சு காப்பாற்றுவோம் என்ற நினைப்பிலே உழைத்து வந்தாள்..

தினமும் கோவிலுக்கு சென்று வேண்டுவாள்..செவ்வாய்க்கிழமை தோறும் ஊர்ல உள்ள அந்தோணியார் கோவிலுக்கு போவாள்.. மனமுருகி வேண்டுவாள்.. ஆனால் இதுவரைக்கும் அந்தோணியார் அவள் குரலுக்கு காது குடுத்த மாதிரி தெரியவில்லை..

ஒரு நாள் அம்பிகா கேட்டாள்.

" ஆச்சி... எல்லா பணத்தையும் எங்க போட்டு வச்சிருக்க... பேங்கலயா..? இல்ல போஸ்ட் ஆபிஸ்லயா..?" என்றாள்.

" பேங்கலத்தான் போட்டுருக்கேன்.. என் ராசா இங்க வா.." என்று அம்பிகா மகனை தன் பக்கம் இழுத்து விளையாட ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

தன் மகன் ராஜேந்திரன் ஞாபகம் வரும் பொழுதெல்லாம் அம்பிகா மகனை எடுத்து கொஞ்ச ஆரம்பித்துவிடுவாள்..

"கீரை கட, கீரை கட.. இது உனக்கு, இது இந்த ஆச்சிக்கு, இது உங்க அம்மாக்கு, இது நம்ப ராஜேந்திரன் மாமாவுக்கு " என்று அவன் கயை பிடித்து விளையாடிக்கொண்டிருப்பாள். ராஜேந்திரன் மாமான்னு சொல்லும் போது கண்ணுல தண்ணி வந்துரும்..

"நண்டு நண்டு வருது..." என்று கூறிக்கொண்டே அவனுக்கு கீச்சு காட்ட அவன் சிரிப்பான்.. அவனுடன் சேர்ந்து ராமாயீயும் சிரிப்பாள். அந்த சிரிப்பிலயே தனக்கு இப்படி ஒரு பேரன் இல்லையே என்ற குரல் மெதுவாக ஒலிக்கும். தனக்கு இந்த குடுப்பனை கூட வைக்காமல் போய்ட்டானே என்று நொந்துக் கொள்வாள்..

வீட்டில் போய் படுக்கும் போதுதான் கை, கால் எல்லாம் வலிக்கும். வலியில் கண்ணீர் வரும்.. கண்ணீரின் வழியே தன் பையனின் நினைப்பு வரும்..

ராஜவேல் இருக்கும் போது எந்த குறையும் இல்லாமல்தான் இருந்துச்சு.. ராஜவேலுக்கு எந்த காடும் கிடையாது..குத்தகைக்கு எடுத்து பயிர் பண்ணிட்டு வந்தார். ஒரு நாள் காட்டுல பாம்பு கடித்து ராஜவேல் இறந்துப் போக, குடும்ப நிலமை தலை கீழாக மாறியது.

அதன் பின் காட்டு வேலைக்கு போய் ராஜேந்திரனை படிக்க வைத்தாள். அவனும் பாதியிலே படிப்பை நிப்பாட்டி விட்டு வெல்டிங்க் பட்டறைக்கு சென்று விட்டான். இவளுக்கு ரொம்ப வருத்தமாக இருந்தது. நாலைந்து வருசம் அங்கயே வேலை பார்த்தான்.. பின்னர் வேலை கற்றுக்கொண்டு சென்னை போவதற்கு முடிவெடுத்தான். யாரோ சென்னை போனா நல்ல காசு கிடைக்குன்னு சொன்னதற்காக இந்த முடிவு. ராமாயீக்கு இதில் துளி அளவுக்கும் விருப்பம் இல்லை. எதோ பையனுக்காக ஒத்துக்கொண்டாள்.

சென்னை போனான். நல்லா வேலை பார்த்தான். மாசம் மாசம் ராமாயீயை பார்க்க வந்திருவான். ஊர்ல " உன் பையனை டவுனல பார்த்தேனே.." என்று சொல்லும் போது ராமாயீக்கு சந்தோசமாயிருக்கும்.

தீடிரென்று இரண்டு மாசம் ராஜேந்திரன் ஊர் பக்கம் வரவில்லை.. ராமாயீ எதிர்பார்த்து எதிர்பார்த்து எமாந்துப் போனாள்..

அங் நாட்களில் மிகுந்த மன உளைச்சலில் இருந்தாள். வேலை செய்யிற இடத்திற்கு போன் பண்ணி கேட்டதற்கு ஊருக்கு போறாதாக சொல்லிட்டுப் போனார் என்று சொல்லிவிட்டனர். அது வேற இவள் மனதை மிகவும் பாதித்தது. அந்த நேரத்தில் எல்லாம் அம்பிகாதான் ராமாயீயை பார்த்துக் கொண்டாள்.

ஆறு மாதம் கழித்து ராஜேந்திரன் ஊர் வந்து சேர்ந்தான். ஆளே மாறி இருந்தான். அழுக்கு சட்டையும் கைலியுமாக இருந்தான்.

பல நாள் வளர்த்த தாடி அவனை பிச்சைக் காரனைப் போல காட்டியது. ராமாயீக்கு தன் மகன் வந்ததில் மிகுந்த சந்தோசம்.

ராஜேந்திரன் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை.. எங்கேயோ நிலை குத்திப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். ஊர் முழுவதும் வந்துப் பார்த்துட்டுப் போனது. ஊருக்குள் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதாக பேசிக்கொண்டார்கள்.. ராமாயீக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது. எதும் பேசினாலும் பேசமாட்டான். சாப்பாடும் ஊட்டி விட வேண்டியாதாகிருந்தது.. ஊரார் தன் பையனை பைத்தியம் என்று சொல்வதை அவள் விரும்பவில்லை.. சின்ன பசங்களெல்லாம் அவனை சேது என்று கிண்டலடித்தனர்...

பக்கத்து ஊர் பள்ளி வாசலுக்கு கூட்டிட்டு போயிட்டு வந்தாள். அங்கு போயிட்டு வந்ததிலிருந்து கொஞ்சம் பரவாயில்லை,.

பேசுவது புரிந்துக் கொள்வான். அடிக்கடி அம்பிகா பையனிடம் விளையாடவும் செய்வான்.

எப்படி புத்தி குழம்பியது என்ற கேள்விக்கு பதிலே சொல்ல மாட்டான். வீட்டிலே அடைந்து கிடப்பான். கொஞ்சம் நாளில் வெளிய போக ஆரம்பித்தான். அந்தோணியார் கோவில், வயக்காடு, அப்பா சமாதி என்று எங்கெங்கோ சுற்றுவான்.. ராமாயீக்கு நிம்மதியாயிருந்தது. ஒரு கல்யாணத்தை பண்ணி வைத்தால் மகன் திருந்தி விடுவான் என்று நினைத்தாள். பொண்ணு தேட ஆரம்பித்தாள்.

பக்கத்தில் ஒரு ஊரில் பொண்ணு ஒன்றை பார்க்க ராமாயீ போயிருந்த சமயம் ராஜேந்திரன் வீட்டில் நூறு ருபாய் மட்டும் எடுத்துட்டு

ஒடிவிட்டான். அதன் பின் எங்கும் தேடியும் கிடைக்கவில்லை.

அவன் ஓடிப் போய் சுமார் இரண்டு வருடம் ஆகிறது. இது வரைக்கும் எந்த தகவலும் இல்லை.

காலையில் எழுந்தாள் ராமாயீ.. உடம்பு வலியாயிருந்தது.. தலை சுற்றுவது போலிருந்தது. கீழே விழுந்து விட்டாள்.

சத்தம் கேட்டு அம்பிகா ஒடி வந்தாள். அவளை தூக்கி வேண்டிய பணிவிடைகளை செய்தாள். ஆஸ்பிடலுக்கு கூட்டிட்டுப் போயிட்டு வந்தாள்.

ப்டுத்த படுக்கையாகிவிட்டாள் ராமாயீ.. வார்த்தைக்கு வார்த்தை ராஜேந்திரா, ராஜேந்திரா என்று உளறிக்கொண்டிருந்தாள்.

அம்பிகாதான் பக்கத்தில் இருந்து கஞ்சி வச்சு கொடுப்பது, சுடுதண்ணீர் கொடுப்பதுமாக இருந்தாள். ஊர் பெரியவர்கள் வந்து பார்த்துட்டுப் போனார்கள்.. ஆளாளுக்கு இரக்கம் தெரிவித்தனர். சில பேர் " தேறாது " என்று வெளிப்படையாக சொல்லிச் சென்றனர்.

ஒரு நிறைந்த பௌர்ணமி நாளில் ராமாயீ காலமானாள்.. அவள் முகம் பௌர்ணமி மாதிரி பளிச்சென்று இருந்தது.

அம்பிகாதான் ஒயாமல் அழுதுக்கொண்டிருந்தாள்.

ஊர் பெரியவர்களெல்லாம் முடிவு பண்ணி ராமாயீன் உடலை பெரும் விமர்சையாக அடக்கம் பண்ணினர்...

அடக்கத்திற்கு மழை வந்திருந்தது. பெரும் மழை.. ராஜேந்திரன் தான் மழையாய் வந்ததாக அம்பிகா நினைத்தாள்.

இப்பொழுது ராமாயீ கல்லறையில் நிரந்தரமாக துங்கிக்கொண்டிருந்தாள். ராஜேந்திரன் வருவான் என்ற நம்பியக்கையில்..!!

மழை மட்டும அடிக்கடி வந்துக் கொண்டிருக்கிறது.. அது ராஜேந்திரனா என்று தெரியவில்லை...!!